บทที่ 408 เมื่อใดดวงตะวันจะดับสูญ ข้าขอตายตกไปตามกัน!

"จะเล่นงานต่อไปไม่ได้แล้วนะ ถ้าขืนทำต่อมีหวังเรื่องใหญ่แน่" หลูหรงฟางวางหนังสือพิมพ์ในมือลง ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หันไปพูดกับพานกั๋วหยางที่นั่งซดน้ำซุปตุ๋นยาจีนอยู่ฝั่งตรงข้าม

พานกั๋วหยางกลืนน้ำซุปในปากลงคอ "ฉันยังไงก็ได้ อย่างมากก็แค่มีเงินเก็บแสนกว่าบาท ตอนเปิดตลาดนายก็เป็นคนตัดสินใจเทขายทำกำไรไปหมดแล้ว ตอนนี้นายบอกให้หยุดก็หยุดสิ แต่ไอ้ข่าวบนหนังสือพิมพ์พวกนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับเราสองคนด้วย ต่อให้ซ่งเทียนเย่าจะฟัดกับตระกูลหลิน เราก็แค่ฉวยโอกาสทำกำไรเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง แต่ดูทรงแล้วซ่งเทียนเย่าก็คงแค่ฟันกำไรก้อนโตแล้วชิ่งเหมือนกันแหละ บริษัทจ้าวเฟิงเทรดดิ้งของเขาก็เป็นเจ้าแรกที่เทขายหุ้นทิ้งไม่ใช่เหรอ ดูจากทุนที่เขาเตรียมไว้ คราวนี้เขาต้องฟันกำไรไปไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่ๆ คนที่ซวยสุดก็คือพวกแมงเม่าที่เพิ่งหอบเงินเข้ามาซื้อหุ้นตอนก่อนหน้านี้ไม่กี่วันนั่นแหละ"

หลูหรงฟางใช้ปลายนิ้วชี้เคาะหนังสือพิมพ์บนโต๊ะเบาๆ ดูเหมือนเขาจะหมดความอยากอาหารกับซุปไก่ดำตุ๋นถั่งเช่าตรงหน้าไปเสียแล้ว "เขาไม่ได้คิดแค่จะเทขายทำกำไรแล้วจบหรอก ไม่ใช่แน่ๆ จำตอนที่อยู่แถวๆ อ่าวเหนี่ยวจุ่ยได้ไหม ที่ฉันบอกนายว่าฉันรู้แล้วว่าหมอนั่นกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วก็ตื่นเต้นลากนายไปหาเขาน่ะ ก็เพราะข่าวในหนังสือพิมพ์บอกว่า หลังปีใหม่จะมีโครงการถมทะเลสร้างที่ดินแถวอ่าวเหนี่ยวจุ่ยไงล่ะ"

"แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับพ่อค้าวิกผมอย่างเขาล่ะ เรื่องถมทะเลสร้างที่ดินมันเป็นธุรกิจของพวกฝรั่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จะถึงคิวเขาได้ไปสอดแทรกหรือไง อีกอย่าง เขาจะเอาอะไรไปทำธุรกิจกับพวกฝรั่งล่ะ เอาเศษวิกผมไปถมทะเลหรือไง" พานกั๋วหยางพูดอย่างไม่ใส่ใจ "แถมคราวนี้กำไรที่เขาได้จากตลาดหุ้น ดีไม่ดีอาจจะมากกว่ากำไรที่พวกฝรั่งได้จากโครงการถมทะเลซะอีกมั้ง"

"เดี๋ยวนะ ขอฉันเปิดสมุดจดแป๊บนึง" หลูหรงฟางหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือคู่กาย ด้านในมีตัวหนังสือจดไว้ถี่ยิบ แถมยังมีเศษหนังสือพิมพ์ตัดแปะไว้ประปราย เงินเก็บที่เขามีทุกวันนี้ ก็มาจากการจดบันทึกข่าวสารต่างๆ จากหน้าหนังสือพิมพ์ แล้วนำมาวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน ก่อนจะตัดสินใจลงทุนอย่างเด็ดขาดนี่แหละ