บทที่ 407 โทรศัพท์สายนั้นของหลินเซี่ยวเหอ

"คุณซ่งครับ ผมเพิ่งได้รับข่าวมาว่า หลี่หมินโย่วกับเหยียนสยงพาตัวหลินเซี่ยวเหอไปที่สถานีตำรวจจงหวนแล้วครับ" จี้เหวินหมิงที่เพิ่งไปโทรศัพท์ข้างนอกเดินกลับเข้ามาในห้องสอบสวน แล้วรายงานซ่งเทียนเย่า "เจ้าหน้าที่กองสันติบาลก็กำลังพาพยานที่เห็นเหตุการณ์สองคนจากแก๊งฝูอี้ซิง ศพคนตาย และฆาตกรเลี่ยวจิ้งเซวียนมุ่งหน้าไปที่สถานีตำรวจจงหวนเหมือนกัน หลินเซี่ยวเหอคงหมดสิทธิ์ออกมาในเร็วๆ นี้แล้วล่ะครับ แต่เหยียนสยงบอกว่า ตอนที่อยู่โรงพยาบาล หลินเซี่ยวเหอหาโอกาสโทรศัพท์ออกไปได้สายหนึ่ง แถมเป็นตอนที่เขาได้เห็นข่าวบนหนังสือพิมพ์แล้วด้วยครับ"

บุหรี่ที่ซ่งเทียนเย่าเพิ่งจะจุดร่วงหลุดจากปากดังแปะ เขากลอกตาขึ้น "เหยียนสยงไอ้เวรเอ๊ย! สั่งให้ทำอะไรก็ทำไม่ได้เรื่องสักอย่าง! รู้บ้างไหมเนี่ยว่าที่ฉันต้องวางแผนล่อหลอกสารพัด เพื่อกักตัวมันไว้ให้ได้ก่อนค่อยลงมือ ก็เพราะเส้นสายของไอ้แก่หลินเซี่ยวเหอมันน่ากลัวเกินจินตนาการ!"

ซ่งเทียนเย่าปาไฟแช็กในมือทิ้งอย่างอารมณ์เสีย เหมือนจะยังไม่หายแค้น เขาลุกขึ้นเตะโต๊ะสุดแรงเกิดไปอีกที!

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธ ก่อนจะหันไปพูดกับจี้เหวินหมิง "ทนายจี้ ให้ตำรวจนอกเครื่องแบบสองคนตามคุณไปที่องค์การโทรศัพท์นะ ไปสืบมาให้ได้ว่าเบอร์ที่หลินเซี่ยวเหอโทรออกไปเป็นของใคร ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ผมเดาไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากผู้มีอิทธิพลคนไหน ที่ปกติทำตัวเงียบๆ เหมือนคนหูหนวก แต่พอลงมือทีก็เอาถึงตายได้น่ะ"

"พอดีผมมีเส้นสายอยู่ในองค์การโทรศัพท์อยู่บ้าง เมื่อกี้ผมให้เพื่อนช่วยเช็กให้แล้วครับ ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของร้านอาหารธรรมดาๆ แห่งหนึ่งในจิมซาจุ่ยครับ" จี้เหวินหมิงตอบกลับ