บทที่ 406 เจิ้งรุ่ยเหลียน

"ป้าเซียง... ไม่สิ เรียกอาหลิงดีกว่า นานๆ ทีเธอจะมีเวลาแวะมาเยี่ยม คุณหนูหก... ทางนั้นตอนนี้ไม่ยุ่งเหรอ จะว่าไป คนเก่าคนแก่ในบ้านก็น้อยลงทุกที หลายปีมานี้มีคนใหม่เข้ามาไม่น้อย แต่ดูยังไงก็ทำงานไม่รอบคอบเหมือนพวกเธอสมัยก่อนเลยนะ" เจิ้งรุ่ยเหลียน ฮูหยินรองของตระกูลหลินเดินกลับมาจากการเดินเล่นที่สวนเล็กๆ พอเห็นป้าเซียงยืนอยู่หน้าห้องของตัวเอง ก็เอ่ยทักทายด้วยความดีใจและประหลาดใจ

คนรับใช้หรือลูกน้องที่ทำงานในตระกูลหลินสมัยที่หลินซีเจิ้นยังมีชีวิตอยู่ พอหลินซีเจิ้นจากไปก็แยกย้ายกันไปส่วนหนึ่ง พอฮ่องกงแตก ตระกูลหลินลี้ภัยไปกว่างโจว ก็แยกย้ายกันไปอีกส่วนหนึ่ง ต่อมาพอหลินเซี่ยวเจ๋อ หลินเซี่ยวเหอ และหลินเซี่ยวเซินกลับมาฮ่องกงเพื่อดูแลกิจการครอบครัว ก็ปลดคนเก่าคนแก่ของตระกูลหลินออกไปอีกไม่น้อย แล้วรับคนหน้าใหม่เข้ามาแทนที่จำนวนมาก เมื่ออายุมากขึ้นความจำก็ถดถอย คนรับใช้ตระกูลหลินที่เจิ้งรุ่ยเหลียนจำชื่อได้แทบจะไม่มีเหลือแล้ว ส่วนใหญ่เป็นคนที่เข้ามาทำงานตอนที่เธอแก่ชราแล้ว จึงไม่ได้มีความผูกพันฉันนายบ่าวที่ลึกซึ้งอะไรนัก

สำหรับป้าเซียงที่ไม่ได้เจอกันมานาน เจิ้งรุ่ยเหลียนยังคงจดจำได้แม่นยำ สองสามีภรรยาป้าเซียงล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่หลินซีเจิ้นรับมาเลี้ยง แม้แต่วันที่เก็บมาได้ เจิ้งรุ่ยเหลียนก็ยังจำได้แม่น เพราะวันนั้นเป็นวันที่เธอคลอดหลินเซี่ยวเชีย ลูกชายคนที่สอง พอหลินเซี่ยวเชียคลอดออกมา หลินซีเจิ้นก็กำลังสั่งให้พ่อบ้านแจกอั่งเปาปูนบำเหน็จให้คนทั้งบ้าน ก็มีคนรับใช้มารายงานว่า วันนี้ที่หน้าประตูใหญ่ตระกูลหลินมีเด็กทารกถูกทิ้งเพิ่มมาอีกสองคน

การมีเด็กทารกถูกนำมาทิ้งหน้าบ้านเศรษฐีสักคนสองคน ในสมัยนั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา จุดจบของเด็กเหล่านั้นมักจะเป็นการที่เศรษฐีให้คนรับใช้นำเด็กไปส่งที่สถานสงเคราะห์ ถ้าใจบุญหน่อย ก็จะมอบเงินให้สถานสงเคราะห์สักสามห้าหยวนเพื่อเป็นค่านมผงของเด็ก ถือเสียว่าเป็นการทำบุญ

วันที่เธอคลอดหลินเซี่ยวเชีย หน้าประตูตระกูลหลินมีเด็กทารกถูกทิ้งถึงสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ผลคือหลินซีเจิ้นกำลังอารมณ์ดีที่ได้ลูกชาย จึงไม่ได้ส่งเด็กทารกทั้งสองไปสถานสงเคราะห์เหมือนอย่างเคย แต่กลับรู้สึกว่าเด็กสองคนนี้มีบุญวาสนา จึงรับเลี้ยงไว้ในตระกูลหลิน เด็กผู้ชายให้ชื่อว่าโหยวเซียง มีชื่อเล่นว่าอาเซียง ให้เรียนรู้วิชาการต่อสู้กับลูกน้องของหลินซีเจิ้น โดยกะจะให้เป็นเด็กรับใช้ในบ้านที่ซื่อสัตย์ไว้ใจได้ ไว้คอยช่วยงานออกทะเลค้าฝิ่นในอนาคต ส่วนเด็กผู้หญิงให้ชื่อว่าเฟิ่งหลิง มีชื่อเล่นว่าอาหลิง ให้อยู่ในบ้าน เรียนรู้วิชาทำอาหารและกฎระเบียบต่างๆ จากแม่บ้าน พออายุสิบหกปี ทารกที่ถูกทิ้งทั้งสองก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนเฉลียวฉลาด ทำงานคล่องแคล่ว หลินซีเจิ้นจึงจัดการให้แต่งงานกัน หลินซีเจิ้นถึงกับเคยพูดไว้ว่า พอหลินโหยวเซียงกับอาหลิงอายุสามสี่สิบปี ก็จะได้เป็นพ่อบ้านแม่บ้านของตระกูลหลิน เฟิ่งหลิงหลังจากแต่งงานแล้ว ก็ถูกเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานเป็นป้าเซียง