บทที่ 410 ความจริงใจ

ใบหน้าอันเคร่งขรึมของเสิ่นปี้ราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป รอยยิ้มค่อยๆ แผ่ขยายจากมุมปากไปทั่วทั้งใบหน้า เขาลุกขึ้นยืน จับมือกับซ่งเทียนเย่า แล้วเอ่ยสโลแกนของธนาคารเอชเอสบีซีที่มักจะปรากฏอยู่บนหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษว่า "เอชเอสบีซี ภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในประวัติศาสตร์การสร้างตัวของบริษัทยิ่งใหญ่ทุกแห่งครับ"

...

ณ ทำเนียบผู้ว่าการฮ่องกง ผู้ว่าการเกรนแธมนั่งอยู่ในห้องประชุมหมายเลขสามของจวนผู้ว่าฯ เขาสวมชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บด้วยมือจากลอนดอน ผมสีดอกเลาหวีเรียบแปล้ไปด้านหลังอย่างประณีต แม้แต่จอนผมก็ยังถูกเล็มอย่างเป็นระเบียบ เขานั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานของโต๊ะประชุม สายตาคมกริบจ้องมองแขกผู้มาเยือนที่นั่งอยู่ด้านข้าง แขกผู้นี้คือหนึ่งในสองทนายความแห่งราชสำนักอังกฤษที่มีอยู่เพียงสองคนในฮ่องกงตอนนี้ เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติที่มาจากการเลือกตั้ง และยังเป็นประธานกลุ่มการเมืองภาคประชาชนอย่างสมาคมปฏิรูปฮ่องกง นามว่า บรูก เบอร์นาคชี หรือชื่อภาษาจีนว่า เป้ยน่าฉี

เบอร์นาคชีเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในฮ่องกงที่ทำให้ผู้ว่าการเกรนแธมรู้สึกปวดหัว ไม่ใช่เพราะทนายความแห่งราชสำนักคนนี้มีอำนาจล้นฟ้าหรือเบื้องหลังที่น่ากลัวอะไร แต่เป็นเพราะทนายความหนุ่มวัยเพียงสามสิบปีคนนี้ คือผู้สนับสนุนตัวยงของนโยบาย 'สิทธิปกครองตนเองของฮ่องกง' ซึ่งริเริ่มโดยอดีตผู้ว่าการมาร์ก ยังก์ หลังจากที่เกรนแธมเข้ารับตำแหน่งและล้มนโยบายของยังก์ทิ้ง ทนายความเบอร์นาคชีคนนี้ก็มองว่าเกรนแธมเป็นพวกเจ้าทาสหัวโบราณคร่ำครึ ส่วนยังก์คือความหวังเดียวในการฟื้นฟูฮ่องกง เขาจึงมักจะออกมาวิพากษ์วิจารณ์เกรนแธมในที่สาธารณะอยู่บ่อยครั้ง ว่าเป็นเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเอง

"คุณเบอร์นาคชี วันนี้ผมไม่มีเวลามานั่งถกเรื่องงานของสภานิติบัญญัติกับคุณหรอกนะ ถ้าคุณตั้งใจจะมาซักไซ้ผมเรื่องปัญหาความอดอยากหรือสาธารณูปโภคอีก ผมว่าคุณไปรบกวนเฮนรี่ที่สำนักเลขาธิการฝ่ายปกครองจะดีกว่า" เกรนแธมไม่แม้แต่จะสั่งให้พ่อบ้านชงชาดำมาต้อนรับไอ้เด็กเหลือขอคนนี้เลยด้วยซ้ำ "หรือไม่ก็เข้าเรื่องมาเลย"