บทที่ 411 ต้องมีคนใดคนหนึ่งตาย

เฉินไท่ที่มีรูปร่างกำยำล่ำสัน ถอดเสื้อโชว์แผงอก ยืนอยู่ในห้องลับที่เหยียนสยงจัดเตรียมไว้ให้เขาซ่อนตัว

รอยสักรูปสละกายป้อนเสือบนหน้าอก ถูกผ้าพันแผลพันทบไปทบมาจนเกือบมิด แต่ก็ไม่อาจปิดบังรังสีความดุดันที่แผ่ออกมาได้

บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม อาเหว่ยลูกน้องคนสนิทของเหยียนสยงนั่งไขว่ห้างอยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกผ้าไหม ปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นสร้อยคอทองคำเส้นเขื่องเท่านิ้วโป้ง ข้อมือสวมนาฬิกาเรือนทองอร่าม โลโก้มงกุฎขนาดใหญ่เด่นหรา ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเป็นนาฬิกาโรเล็กซ์ทองคำ ผมเผ้าหวีเรียบแปล้ด้วยเจลจนเงางาม แถมยังมีกลิ่นน้ำอบจางๆ โชยมาจากตัวอีกด้วย

เฉินไท่รู้สึกว่าหลังจากที่ลูกพี่ของเขาตาย ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปหมด เพียงแต่เขาเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง เลยอธิบายไม่ถูกว่ามันเปลี่ยนไปยังไง

เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง อย่างเช่นตอนแรกที่เขาไปช่วยงานซ่งเทียนเย่า ไม่ว่าจะเป็นเหยียนสยงที่เป็นตำรวจ หรือจินหยาเหลยที่เป็นนักเลง ต่างก็ทำตัวสนิทสนมกับเขา เรียกพี่เรียกน้องอย่างเป็นกันเอง