บทที่ 420 ความจริงของคนจีน ไม่สำคัญสำหรับคนอังกฤษ

หลินเซี่ยวเชียนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย กุมมือแม่ไว้หลวมๆ มองดูใบหน้าที่แม้จะหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยานอนหลับและยาระงับประสาท แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความหวาดผวา

การที่ตระกูลหลินโดนซ่งเทียนเย่าแทงข้างหลังในครั้งนี้ ถือเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ถึงตายได้ ต่อให้ตอนที่ถูกจับ หลินเซี่ยวเชียจะพอเดาผลลัพธ์ของการโยนความผิดให้หลินเซี่ยวเหอออก แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็คิดไม่ถึงว่า หลังจากที่แม่รู้เรื่องของเขากับพี่ใหญ่แล้ว จะกล้าวางยาพิษสังหารฮูหยินใหญ่ ผู้ซึ่งเป็นคนที่เธอยอมก้มหัวให้ตลอดชีวิตที่ผ่านมา

หลินเซี่ยวเชียไม่รู้เลยว่าแม่ต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหน ถึงจะสามารถลุกขึ้นมาต่อต้านอำนาจของฮูหยินใหญ่ที่ฝังรากลึกอยู่ในใจเธอมาตลอดชีวิตได้

ตำรวจสองนายที่ยืนคุยกันเสียงเบาอยู่ข้างเตียงอีกฝั่ง พอเห็นหลินเซี่ยวเชียมองมา ตำรวจนายหนึ่งก็กระซิบว่า

"คุณหลินครับ อาการของคุณนายทรงตัวแล้ว ผมว่าปล่อยให้ท่านพักผ่อนดีกว่านะครับ เดี๋ยวพวกเราจะไปส่งคุณกลับ คุณมาที่โรงพยาบาลสี่ชั่วโมงกว่าแล้ว พวกเราเห็นใจคุณมากนะครับ แต่ก็หวังว่าคุณหลินจะไม่ทำให้พวกเราต้องลำบากใจมากเกินไป"