บทที่ 423 สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

ณ ศาลาขุยซิง ภายในสำนักศึกษาหลงจินอี้เสวีย หัวใจของหลินอวี๋จิ้งเต้นโครมคราม แม้ข้างนอกจะเป็นเวลาสายที่แสงแดดสาดส่องสว่างจ้า แต่คำพูดของซ่งเทียนเย่ากลับทำให้เธอรู้สึกหน้ามืดตามัวไปหมด

"ไม่จริงหรอก พี่รอง... เขาจะทำแบบนั้นได้ยังไง..."

ซ่งเทียนเย่ารับใบลงทะเบียนจากจี้เหวินหมิง แล้วส่งต่อให้หลินอวี๋จิ้ง "นี่เป็นเอกสารที่ผมไหว้วานคนไปสืบมาจากมาเก๊าครับ"

เฝิงอวิ่นจือหายดีและกลับไปเรียนที่โรงเรียนสตรีป๋าชุ่ยแล้ว หลังจากที่สองแม่ลูกออกจากโรงพยาบาล ซ่งเทียนเย่าก็จัดหาที่พักให้พวกเธอใกล้ๆ กับชุมชนแออัดเกาลูน เหตุผลแรกคือ อวิ่นจืออยากจะอยู่ใกล้ๆ กับปู่ซ่งเฉิงซี ส่วนเหตุผลที่สองคือ แถวนี้เป็นถิ่นของแก๊งฝูอี้ซิง ถ้ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น คนของฝูอี้ซิงจะได้เข้ามาช่วยเหลือได้ทันท่วงที

"นี่... นี่แม่ฉันนี่" หลินอวี๋จิ้งหน้าซีดเผือด จ้องมองรูปถ่ายของผู้หญิงบนใบลงทะเบียน เธออ่านหนังสือออก นอกจากรูปถ่ายของแม่แล้ว ข้อความบนกระดาษแผ่นนี้ก็บอกให้รู้ถึงชะตากรรมของแม่ หลังจากที่ถูกไล่ออกจากตระกูลหลิน