บทที่ 422 เรียบง่าย แต่ไร้ปรานี

หลินเซี่ยวเจ๋อและหลินเซี่ยวเชียทำได้เพียงเบิกตากว้างมองประตูเหล็กถูกเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซ่งเทียนเย่าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ด้วยท่าทางสบายๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ หลินเซี่ยวเจ๋อ

"คุณหลินครับ ขาไม่ค่อยดีก็ไม่น่าจะเดินไกลขนาดนี้นะครับ ตระกูลหลินจัดงานศพทั้งที มีลูกหลานผู้ชายตั้งเยอะแยะ แต่กลับไม่มีใครอยู่เฝ้าศพเลยสักคน มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอครับ" ทันทีที่นั่งลง ซ่งเทียนเย่าก็หันไปพูดกับหลินเซี่ยวเจ๋อ "หรือว่าบรรยากาศในบ้านตระกูลหลินมันอึดอัดเกินไป จนคุณต้องยอมนั่งรถเข็นหนีออกมาสูดอากาศข้างนอก"

"ดูคุณจะสนิทสนมกับพวกตำรวจดีนะ ถึงเข้าออกห้องขังแบบนี้ได้สบายๆ คุณสะกดรอยตามผมมางั้นเหรอ" หลินเซี่ยวเจ๋อที่นั่งอยู่บนรถเข็น พยายามข่มความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในใจ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"พวกคนอังกฤษตอนนี้สนแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้าทั้งนั้นแหละ ใครจะไปรู้ว่าพอจบสงครามเกาหลี พวกเขาจะยังได้ปกครองฮ่องกงต่อหรือเปล่า ก็เลยรีบกอบโกยเงินกันสนุกสนาน ตอนนี้เงินน่ะมีค่ามากกว่าเส้นสายที่ตระกูลหลินเคยสร้างไว้เยอะเลยล่ะ ส่วนเรื่องสะกดรอยตาม สำหรับผมแล้ว ไม่เห็นมีความจำเป็นเลยนี่ครับ" ซ่งเทียนเย่าทำท่าทางโอหัง ล้วงซองบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างไม่เกรงใจ

"มาส่งผมงั้นเหรอ ที่นี่น่ะเหรอ" หลินเซี่ยวเชียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถามซ่งเทียนเย่า "อาเย่า ผมกับคุณ..."