บทที่ 425 เฉินไท่ตกกระไดพลอยโจน

เสียงตะโกนของซ้อสยงทำเอาซ่งเทียนเย่าหมดอารมณ์สุนทรีย์เสียสนิท เมื่อหล่อนบอกว่ามีคนมาทวงหนี้ที่โรงงาน

ซ่งเทียนเย่ายืดตัวขึ้น หันไปมองโหลวเฟิ่งอวิ๋น "โรงงานไปติดหนี้อะไรไว้เหรอ"

โหลวเฟิ่งอวิ๋นเองก็งุนงงไม่แพ้กัน โรงงานวิกผมไม่มีหนี้สินอะไรติดพันเลย นอกจากเงินกู้จากธนาคารเอชเอสบีซีที่ซ่งเทียนเย่าเอาโรงงานไปค้ำประกันไว้ สภาพคล่องทางการเงินก็ราบรื่นดี

"ไปดูกันเถอะ" ซ่งเทียนเย่าจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินตามซ้อสยงออกไปจากห้องทำงาน

ข้างนอก เฮียสยงกำลังจับสายจูงหมาล่าเนื้อสามตัวไว้แน่น ยืนจังก้าอยู่ตรงประตูโรงงาน หมาทั้งสามตัวกระโจนไปข้างหน้า พยายามจะพุ่งเข้าขย้ำคนแปลกหน้า พร้อมกับเห่ากรรโชกไม่หยุด ส่วนที่หน้าประตูโรงงาน มีกลุ่มวัยรุ่นท่าทางนักเลงประมาณสิบกว่าคนยืนอยู่ แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียด ดูจากสภาพเสื้อผ้าหน้าผมที่มอมแมม ก็เดาได้ว่าคงเพิ่งผ่านเรื่องแย่ๆ มา ชายหัวโล้นที่เป็นหัวโจกตะโกนใส่เฮียสยงที่กำลังคุมหมาอยู่ว่า