บทที่ 426 ช่างเป็นดาบชั้นดี

หลูหรงฟางยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับ ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาของหลูหยวนชุนราวกับนกกระทาที่กำลังหวาดกลัว หวังจะให้พานกั๋วหยาง เพื่อนซี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ช่วยพูดแก้ต่างให้ ทว่าพานกั๋วหยางในตอนนี้กลับเท้าคางกับโต๊ะ ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม จ้องมองหลูหยวนชุนจนแทบจะน้ำลายหก ไม่ได้สนใจสถานการณ์ของเขาเลยแม้แต่น้อย

ในเมื่อเพื่อนรักพึ่งพาไม่ได้ หลูหรงฟางก็จำต้องก้มหน้าก้มตาพูดขึ้นมาเอง "ชุนเม่ย... ตอนนั้นพี่ก็คิดไม่ถึงว่าตระกูลหลินจะเปราะบางขนาดนี้ ถ้ารู้ล่ะก็ พี่ไม่มีทางห้ามเธอให้ถอนตัวหรอกนะ พี่คิดว่าตระกูลหลินมีรากฐานมั่นคง ธุรกิจก็ใหญ่โต แถมพี่น้องตระกูลหลินแต่ละคนก็มีเส้นสายไม่ธรรมดา..."

ในตอนนั้น ด้วยความรอบคอบและระแวดระวัง พอเขาจับสังเกตได้ว่าซ่งเทียนเย่าอาจจะสูญเสียการสนับสนุนจากหลัวเป่า แถมยังไปงัดกับตระกูลหลินตรงๆ เขาก็ตัดสินใจถอนตัวทันที และไม่ได้ถอนตัวแค่คนเดียว แต่ด้วยความที่มั่นใจว่าตัวเองประเมินสถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายได้ทะลุปรุโปร่งกว่าหลูหยวนชุน เขาถึงได้ออกปากห้ามปราม จนทำให้หลูหยวนชุนล้มเลิกความคิดที่จะร่วมลงทุนกับซ่งเทียนเย่าไป

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า เพียงชั่วข้ามคืน สถานการณ์จะพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง ฮูหยินใหญ่ตระกูลหลินเสียชีวิต ฮูหยินรองถูกจับข้อหาฆาตกรรม หลินเซี่ยวเหอถูกคุมขัง หลินเซี่ยวเชียฆ่าตัวตาย โรงงานน้ำอัดลมถูกสั่งปิด หุ้นของซีเจินพรอพเพอร์ตีถูกโอนไปให้ธนาคารเอชเอสบีซี... หลังจากเกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้นติดๆ กัน ตระกูลหลินก็ถึงกับยอมยกธงขาวแต่โดยดี ยอมปล่อยมือจากซีเจินพรอพเพอร์ตีเพื่อแลกกับเงินสด หลูหรงฟางได้รับข่าวกรองมาว่า ตอนนี้หลินเซี่ยวเจ๋อกำลังนั่งรถเข็น จัดการเรื่องอพยพครอบครัวออกจากฮ่องกงอยู่

หลูหรงฟางคิดยังไงก็คิดไม่ตก ว่าทำไมธนาคารเอชเอสบีซีถึงยอมออกหน้าช่วยซ่งเทียนเย่า ซื้อหุ้นของซีเจินพรอพเพอร์ตีด้วยเงินตั้งแปดสิบล้าน