บทที่ 427 โฉมหน้าของญี่ปุ่น

"คุณซ่ง ไม่ใช่ว่าบอกจะมาดูงานที่ญี่ปุ่น เพื่อเตรียมทำธุรกิจเหรอคะ" เว่ยเหม่ยเสียน เลขาของซือเยี่ยฮุย มองซ่งเทียนเย่าด้วยความไม่เข้าใจ ขณะที่เขากำลังถอดรองเท้าโดยมีสาวใช้ในชุดกิโมโนคอยปรนนิบัติ และยังเร่งเร้าให้เธอใช้ภาษาญี่ปุ่นถามว่าเรียวกังแห่งนี้มีการแสดงเกอิชาหรือไม่

เมื่อสาวใช้เดินนำทาง พากลุ่มคนเข้าไปในห้องพัก ห้องพักนี้มีลานสวนส่วนตัวเล็กๆ ตรงกลางสวนมีบ่อน้ำพุร้อนที่ควันลอยกรุ่น พื้นบ่อปูด้วยหินกรวดมน รอบๆ ประดับประดาด้วยต้นไผ่และใบเมเปิล ใบเมเปิลแต่ละใบมีทั้งสีแดง สีเหลือง หรือสีเขียว สลับสีสันสวยงามราวกับภาพวาด ใต้พุ่มไผ่ที่ถูกตัดแต่งมาอย่างพิถีพิถัน มีเก้าอี้ลายดอกทานตะวันสามแฉกหลายตัวและโต๊ะน้ำชาตัวเล็กๆ ตั้งอยู่

หลังจากให้สาวใช้ของเรียวกังนำสัมภาระและของที่พวกเขานำมาไปเก็บไว้ในห้อง ซ่งเทียนเย่าก็เดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา เหยียดขาทั้งสองข้างออก พิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ แล้วถึงได้พูดกับเว่ยเหม่ยเสียนด้วยท่าทีเกียจคร้านว่า "เมื่อกี้เธอถามว่าอะไรนะ"

"จุ้นจ้านน่า คุณซ่งจะทำอะไรต้องให้เธอมาถามด้วยเหรอ" ซือเยี่ยฮุยที่อยู่ข้างๆ ดึงแขนเลขาของตัวเองไว้ แล้วหันไปฉีกยิ้มให้ซ่งเทียนเย่า "ธุรกิจน่ะทำเมื่อไหร่ก็ได้ คุณซ่งวุ่นวายที่ฮ่องกงมาตั้งนาน พอมีเวลาว่างมาญี่ปุ่นก็ต้องพักผ่อนก่อนสิครับ"

"นายไม่ได้ยุ่งอยู่กับการเตรียมสร้างโรงงานใหม่และไปหาทำเลที่มาเลเซียหรอกเหรอ พอได้ยินว่าฉันมาญี่ปุ่นก็รีบตามมาเลย ทำไม กลัวฉันจะพาลูกจ้างนายหนีตามกันไปหรือไง" ซ่งเทียนเย่าสังเกตเห็นท่าทีที่ซือเยี่ยฮุยดึงเว่ยเหม่ยเสียน จึงถามยิ้มๆ "ดูนายจะให้ความสำคัญกับคุณเว่ยคนนี้ไม่เบานะ"