บทที่ 428 คนขี้ขลาด

ซ่งเทียนเย่าหลับตาพริ้ม นั่งเปลือยเปล่าแช่ตัวอยู่ในบ่อน้ำพุร้อน โดยมีสาวใช้หน้าตาสะสวยยืนอยู่เคียงข้าง หล่อนใช้กระบวยไม้ตักน้ำร้อนมารดบนศีรษะของเขาเบาๆ

ถึงแม้จิ่วเหวินหลงจะเคยไปงมปลาไหลกับป้าเฟินและซิ่วเอ๋อร์ตามหนองน้ำในชนบทอยู่บ่อยๆ แถมเวลาอากาศร้อนก็มักจะกระโดดลงไปอาบน้ำคลายร้อนในหนองน้ำด้วย แต่ส่วนใหญ่เขาก็จะแอบไปอาบน้ำไกลๆ หูไกลตาผู้หญิงเสมอ พอต้องมาแก้ผ้าต่อหน้าผู้หญิงแบบนี้ เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่นัก ได้แต่เอาผ้าขนหนูปิดบังจุดสำคัญไว้ แล้วไปขดตัวอยู่ตรงมุมบ่อ ลอบมองหญิงสาวที่กำลังปรนนิบัติซ่งเทียนเย่าด้วยสายตาวิบวับ ในใจก็แอบเสียดายลึกๆ ที่เมื่อกี้ปฏิเสธไม่ให้สาวใช้มาช่วยอาบน้ำให้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้เขาก็คงมีสาวสวยเกือบเปลือยมาช่วยราดน้ำให้เหมือนกัน

หลังจากใช้กระบวยไม้รดน้ำบนศีรษะให้ซ่งเทียนเย่าหลายสิบครั้ง สาวใช้ก็หยุดมือ วางกระบวยไม้ลง หยิบผ้าขนหนูที่เตรียมไว้ริมบ่อมาเช็ดผมและใบหน้าให้เขาอย่างเบามือ แล้วเอ่ยอย่างสุภาพ "เชิญคุณผู้ชายพักผ่อนตามสบายนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมน้ำชามาให้ แล้วจะกลับมาปรนนิบัติต่อนะคะ"

สาวใช้ที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเล็กพันกาย เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนใหญ่ ก้าวออกจากบ่อน้ำพุร้อนอย่างไม่อิดออด เพื่อไปเตรียมน้ำชาให้ซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าเอนหลังพิงขอบบ่อ หันไปมองหลัวจ้วนคุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังจ้องมองสาวใช้ตาเป็นมันอย่างไม่ปิดบังความปรารถนา แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ "ใจนายไม่ได้อยู่กับการแช่น้ำพุร้อนเลยนะเนี่ย แล้วจะถ่อมาแช่น้ำพุร้อนกับฉันตอนดึกๆ ดื่นๆ ทำไมกัน สู้กลับห้องไปหาสาวมาคลายเหงาไม่ดีกว่าเหรอ"