บทที่ 430 ผมไม่มีความแค้นกับญี่ปุ่น

จุดประสงค์ที่แท้จริงของการจัดงานสัมมนาด้านการบริหารธุรกิจที่เมืองฮาโกเน่ ก็เพื่ออาศัยชื่อเสียงของนักเศรษฐศาสตร์ชื่อดัง ดึงดูดนักธุรกิจจากทั่วญี่ปุ่นให้มาเยือนฮาโกเน่ เพราะไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ย่อมไม่มีใครมาแค่งานสัมมนาอย่างเดียวแน่นอน นักธุรกิจเหล่านี้ย่อมต้องจับจ่ายใช้สอยและสร้างรายได้ให้กับท้องถิ่นด้วย

นักธุรกิจเกือบร้อยคนจากทั้งจังหวัดคานางาวะ โตเกียว และนาโกย่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเจ้าของร้านขายของชำหรือห้างสรรพสินค้าขนาดเล็ก เข้าร่วมงานสัมมนาในครั้งนี้ ซ่งเทียนเย่า ซือเยี่ยฮุย และเว่ยเหม่ยเสียนก็ไปร่วมงานด้วย ซ่งเทียนเย่าตั้งใจฟังการบรรยายของเหล่านักเศรษฐศาสตร์อย่างตั้งใจ และยังคอยให้เว่ยเหม่ยเสียนยกมือถามคำถามอยู่เป็นระยะ

สำหรับเว่ยเหม่ยเสียน งานสัมมนาแบบนี้มันช่างน่าเบื่อและจืดชืดสิ้นดี นักเศรษฐศาสตร์พวกนี้เอาแต่พร่ำบอกว่าการทำธุรกิจต้องมีจรรยาบรรณ และคุณค่าของธุรกิจไม่ได้วัดกันที่ตัวเงิน

ถ้าไม่วัดกันที่จำนวนเงินที่หาได้ แล้วจะให้วัดจากอะไรล่ะ?

ไม่ใช่แค่เว่ยเหม่ยเสียนเท่านั้น แต่นักธุรกิจส่วนใหญ่ในงานก็รู้สึกเบื่อหน่ายกับหัวข้อนี้เช่นกัน