บทที่ 431 การจับมือกันอย่างลงตัวของตระกูลเฮ่อและหลัวเป่า

"ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าราคาประหยัด เป็นห้างสรรพสินค้ารูปแบบใหม่ที่ฉันไปเห็นตอนไปดูงานธุรกิจวิกผมที่อเมริกา มันไม่เหมือนห้างสรรพสินค้าในญี่ปุ่นหรือฮ่องกง ที่นอกจากคนรวยแล้ว คนธรรมดาแค่เห็นป้ายชื่อก็ไม่กล้าเดินเข้าไปแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าจะญี่ปุ่นหรือฮ่องกง คนธรรมดาส่วนใหญ่ที่รายได้ไม่สูงนัก เวลาจะไปซื้อของใช้ที่จำเป็น ก็ยังคงเลือกร้านขายของชำเล็กๆ พวกนั้นอยู่ดี ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะร้านขายของชำที่ขนาดเล็กและการตกแต่งโทรมๆ จะให้ความรู้สึกปลอดภัยกับพวกเขา ว่าเงินในกระเป๋าของพวกเขาเวลาเดินเข้าไปในร้านแบบนี้ ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะจ่ายไม่พอ แต่ห้างสรรพสินค้าที่หรูหราอลังการพวกนั้น เห็นได้ชัดว่าให้ความรู้สึกปลอดภัยแบบนี้กับพวกเขาไม่ได้" ซ่งเทียนเย่าเปิดหน้าหนังสือพิมพ์ญี่ปุ่น พลางกล่าวกับซือเยี่ยฮุยและเว่ยเหม่ยเสียน

ไม่รู้ว่าซือเยี่ยฮุยได้อธิบายแรงจูงใจในการแสดงออกราวกับคนขายชาติของซ่งเทียนเย่าให้เว่ยเหม่ยเสียนฟังแล้วหรือยัง แต่ทว่าสีหน้าของเว่ยเหม่ยเสียนในตอนนี้ไม่ได้มองค้อนซ่งเทียนเย่าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า

"ความหมายของคุณซ่งก็คือ ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าราคาประหยัดแบบนี้ มุ่งเป้าไปที่คนธรรมดาทั่วไปที่กังวลว่าห้างสรรพสินค้าจะขายของแพง จนไม่กล้าเข้าไปจับจ่ายใช้สอยใช่ไหมคะ แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าราคาประหยัดแบบที่คุณพูดถึง ต้นทุนการลงทุนต้องสูงกว่าร้านขายของชำเล็กๆ มากแน่ๆ ทั้งค่าแรง ค่าคลังสินค้า และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ในขณะที่ร้านขายของชำเล็กๆ มักจะมีหน้าร้านเล็กๆ แค่ห้องเดียว มีคนดูแลแค่หนึ่งหรือสองคนก็พอ ต้นทุนรายจ่ายก็ต่ำกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตที่คุณพูดถึงมากแล้ว ถ้าสินค้าราคาประหยัดของคุณหมายถึงการขายในราคาเดียวกับร้านขายของชำทั่วไป แล้วจะรักษากำไรไว้ได้ยังไงคะ"

ช่วงนี้ซ่งเทียนเย่าที่หนีมาญี่ปุ่นค่อนข้างจะว่างงาน เวลาคิดปัญหาอะไรก็ไม่ต้องมานั่งขมวดคิ้วเงียบขรึมเหมือนตอนอยู่ฮ่องกง ตอนนี้พอพูดถึงธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตก็ดูชิลๆ เหมือนเด็กเล่นขายของ สองเท้าพาดวางบนโต๊ะอย่างไม่ค่อยสุภาพนัก สองมือประสานรองท้ายทอยด้วยท่าทีเกียจคร้าน เหยียดตัวตรง

"ยกตัวอย่างของที่เห็นได้บ่อยๆ ในร้านขายของชำญี่ปุ่นเลยนะ กล่องข้าวเบนโตะ เป็นของใช้ในชีวิตประจำวันที่ทุกบ้านในญี่ปุ่นต้องมี ร้านขายของชำร้านนึงอาจจะรับของจากโรงงานมาสักยี่สิบหรือห้าสิบใบ แถมตอนนี้ร้านค้าระดับกลางและเล็กในญี่ปุ่นก็ยังใช้ระบบเงินเชื่อ ก็คือเอาของมาก่อนแล้วค่อยจ่ายเงินทีหลัง ราคาที่โรงงานให้ร้านค้าก็ไม่ได้ลดให้หรอกนะ ดีไม่ดีอาจจะบวกเพิ่มด้วยซ้ำ แล้วพอร้านขายของชำเอามาขายให้ลูกค้า ก็จะบวกกำไรเพิ่มไปอีก นั่นก็หมายความว่า ในความเป็นจริง ลูกค้าอาจจะต้องจ่ายเงินซื้อกล่องเบนโตะในราคาที่แพงกว่าในห้างสรรพสินค้าตั้งเยอะ แล้วถ้าเราใช้เงินสดรับของมาสักพันใบล่ะ โรงงานจะให้ส่วนลดกับซูเปอร์มาร์เก็ตของเรามากแค่ไหน แล้วถ้าเราเอากล่องเบนโตะพันใบนี้ไปจัดโปรโมชั่นลดราคา หรือไม่ก็จัดโปรโมชั่นแจกฟรีไปเลย ให้ลูกค้ารู้ว่า ขอแค่จ่ายด้วยเงินสด พวกเขาก็สามารถซื้อของที่ต้องการได้ในซูเปอร์มาร์เก็ตที่หน้าตาแทบไม่ต่างจากห้างสรรพสินค้า ในราคาที่ถูกกว่าร้านขายของชำทั่วไปมากๆ สิ่งที่เราต้องทำในช่วงแรกก็คือ ดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ต เขาอยากซื้ออะไร ที่ร้านขายของชำไม่มี แต่เรามี เขามาซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ที่เดียว ก็สามารถซื้อของที่ต้องการได้ทุกอย่าง แถมราคาก็ยังถูกกว่าร้านขายของชำเสมอ ถ้าร้านขายของชำคิดจะเล่นสงครามราคากับเรา จุดจบของพวกเขาก็มีแต่ต้องปิดกิจการเท่านั้น"