บทที่ 432 อาเยวี่ย

หลานกังสะบัดไม้ขีดไฟในมือจนดับ แล้วทิ้งลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนจะหันตัวไปมองเหยียนสยง "อาไท่ไปตามหลวี่เล่อที่ท่าเรือซื่อเจี่ยวไซกงเพื่อช่วยงานเขาแล้วเหรอ"

"เมื่อสองสามคืนก่อนตอนไนต์คลับเปิด หลวี่เล่อไม่ได้ถูกเชิญแต่ก็โผล่มาเป็นเกียรติให้ ข้างหลังมีทั้งหานจินชิง ซาผีกั่ว จูโหยวจื่อ แล้วก็เฉินไท่ตามมาด้วย หลวี่เล่ออยากจะผูกมิตรกับฉัน บอกว่าเขาแค่ยื่นมือช่วยประกันตัวเฉินไท่ออกมา อยากให้ฉันหรือคุณซ่งติดหนี้บุญคุณเขาเล็กๆ น้อยๆ โคตรแม่มันสิ มันไม่รู้เลยว่า ถ้าคุณซ่งไม่อยากให้เฉินไท่ไปนอนเล่นในคุกสักพัก มันจะมีโอกาสได้ไปประกันตัวออกมาเหรอ ไม่ฉันไปลากคอเฉินไท่ออกมา ก็คุณซ่งสั่งให้ฉันจับมันไปโยนทะเลเป็นอาหารฉลามแล้ว" เหยียนสยงแค่นเสียงอย่างเหยียดหยาม "โชคชะตาคนเรานี่มันต่างกันจริงๆ ปีกว่าๆ ก่อน ฉันยังอิจฉานายกับหลวี่เล่ออยู่เลย นายอายุยังน้อยแต่หัวไว ส่วนหลวี่เล่อก็คุมอิทธิพลแก๊งแต้จิ๋ว แต่ฉันกลับต้องกลายเป็นแค่ลูกน้องปลายแถวของหลี่หมินโย่วเพราะเหยาหมู่เกษียณ ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดในกรมตำรวจไปวันๆ แต่ดูตอนนี้สิ หลวี่เล่อก็ยังเป็นแค่ผู้บังคับหมู่ ส่วนฉันกลับกระโดดขึ้นมาเป็นสารวัตรใหญ่ชาวจีนคุมพื้นที่ทำเงินอย่างโหยวหมาตี้แล้ว"

"คุณซ่งรู้หรือเปล่าว่าอาไท่ไปอยู่กับหลวี่เล่อ" หลานกังยืนอยู่หน้ากระจกวันเวย์บานใหญ่ มองดูพวกสาวนั่งดริ๊งก์กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวข้างนอก แล้วหันมายิ้มให้เหยียนสยง "นี่ ห้องทำงานนายฮวงจุ้ยดีนะ แต่หยินมันแรงไปหน่อย มัวแต่จ้องพวกนางจิ้งจอกพวกนี้ ระวังไตจะพังเอานะ"

เหยียนสยงเหลือบมองภาพเนื้อหนังมังสาที่อยู่ข้างนอกแวบหนึ่ง "แกคิดว่าฉันเป็นคนหาคนมาติดกระจกนี่เหรอ แน่นอนว่าไม่ใช่ ฝีมือไอ้ฝรั่งเจ้าของคนเก่าต่างหาก ฉันก็แค่เก็บไว้ เผื่อคุณฉู่ว่างๆ แวะมาที่ไนต์คลับ จะได้ใช้เป็นที่เลือกสนมไงล่ะ คุณซ่งจะไปรู้เรื่องอาไท่ได้ยังไง เขาไปพักผ่อนหย่อนใจหลบพายุที่ญี่ปุ่นนู่น เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้จะให้ฉันส่งโทรเลขไปรายงานเขาหรือไง อ้อ แล้วเรื่องสโมสรตำรวจไปถึงไหนแล้วล่ะ"

หลานกังใช้มือข้างที่คีบบุหรี่ลูบจมูกตัวเอง หัวเราะหึๆ สองเสียง แล้วขยิบตาให้เหยียนสยง แต่ไม่ยอมเปิดปากพูดอะไร