บทที่ 433 กลับมา

ณ สนามฟุตบอลเหลียนเฟิงในมาเก๊า หลัวเป่าสวมเสื้อฟุตบอลสีแดง กำลังเตะฟุตบอลกับคู่แข่งอย่างจริงจัง

พอเห็นซ่งเทียนเย่า หลัวเป่าก็โบกมือให้จากไกลๆ เป็นเชิงบอกให้เขารออยู่ข้างสนามสักครู่

"เมื่อก่อนที่นี่เคยเป็นบ่อขยะมาก่อน ต่อมาก็ถูกถมจนเต็มแล้วทำเป็นสนามแข่งสุนัข หลังจากนั้นสงครามโลกครั้งที่สองก็ปะทุขึ้น ธุรกิจแข่งสุนัขซบเซา ที่นี่ก็เลยถูกปล่อยทิ้งร้าง พอฮ่องกงแตก คนจีนจากทั้งแผ่นดินใหญ่และฮ่องกงก็แห่กันทะลักเข้ามาในมาเก๊า ผู้ว่าการมาเก๊ากับหลัวเป่าก็เลยกันพื้นที่ตรงนี้ไว้ ส่งทหารผิวดำมาเฝ้า ห้ามคนจีนเข้าเด็ดขาด สงวนไว้ให้เฉพาะคนที่มีสัญชาติโปรตุเกสใช้เป็นที่พักชั่วคราวเท่านั้น ตอนนั้นทุกถนนในมาเก๊าอัดแน่นไปด้วยคนจีน แม้แต่พื้นห้องน้ำสาธารณะก็ยังมีคนนอนพัก แต่ที่นี่กลับกลายเป็นสวรรค์กลางเมืองวุ่นวาย เพราะมีชาวโปรตุเกสแค่สิบกว่าคนที่มาจากเซี่ยงไฮ้ได้เข้ามาพักอาศัยในที่พักชั่วคราว ซึ่งรัฐบาลมาเก๊าใช้เงินภาษีของคนจีนในมาเก๊าสร้างให้" เฮ่อหงเซิงจุดบุหรี่ที่คาบไว้ ชี้มือเป็นวงกว้างครอบคลุมพื้นที่อัฒจันทร์ทั้งหมดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ "ที่พักชั่วคราวที่มีทั้งน้ำทั้งไฟ สนามฟุตบอลกว้างขวางขนาดนี้ พวกฝรั่งย่างเนื้อ ดื่มเหล้า เตะบอลกันอย่างสบายใจ ในขณะที่คนจีนข้างนอกอดตาย ตอนนั้นนะ แค่ขนมปังก้อนเดียว พวกฝรั่งก็หลอกล่อหญิงสาวชาวจีนให้ไปที่ห้องได้แล้ว ผู้หญิงพวกนั้นบางทีก็ยอมทำไปเพื่อแลกกับขนมปังแค่คำเดียว น้ำสะอาดสักอึก หรือแค่ได้อาบน้ำร้อนๆ ว่ากันตามตรง ตอนที่ผมมามาเก๊าใหม่ๆ แล้วเห็นผู้หญิงพวกนั้นถูกฝรั่งโปรตุเกสพาเข้าห้องไป ผมเคยคิดสงสัยอยู่อย่างนึงนะ"

เฮ่อหงเซิงหันหน้ามา ยื่นซองบุหรี่ให้ซ่งเทียนเย่า แล้วยิ้มให้ "รู้ไหมว่าผมคิดอะไร"

"คิดว่าถ้าตัวเองเป็นผู้หญิงก็คงจะดีงั้นสิ" ซ่งเทียนเย่ารับบุหรี่มาแล้วหัวเราะเบาๆ