บทที่ 434 ค่าขนส่งพุ่งพรวด

"ว้าว นี่สิถึงจะเรียกว่าเรือของจริง รู้สึกเหมือนอยู่บนเรือลำนี้มาสองวันแล้ว เรือพวกนั้นก่อนหน้านี้เทียบเป็นได้แค่เรือสำปั้นไปเลย ลำนี้ทั้งเร็วทั้งนิ่งจริงๆ" เหลิ่งไจ๋ ลูกน้องของเหลยอิงตงคาบบุหรี่ไว้ในปาก มองดูแท่งเหล็กหล่อและยางพาราที่บรรทุกอยู่บนเรือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดี ในสายตาของเขา ของพวกนี้ก็คือธนบัตรดีๆ นี่เอง

เหลยอิงตงเดินออกมาจากห้องโดยสารเรือ ฟุบตัวลงกับราวระเบียงมองดูเรือสินค้าอีกลำที่ตามมาด้านหลัง ซึ่งรับน้ำหนักได้ 1,500 ตัน และถูกเขาตั้งชื่อว่า 'ติ้งซิ่น' เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง "แน่นอนสิ เรือสองลำรวมกัน 2,800 ตัน กลืนเงินที่ฉันหามาด้วยความยากลำบากไปเกินครึ่งแล้ว ถ้ามันยังสู้เรือประมงดัดแปลงพวกนั้นไม่ได้ ก็เอาไปขายเป็นเศษเหล็กซะยังจะดีกว่า"