บทที่ 457 พระตถาคตสุวรรณประภัสสรสีหนาท

เมืองไจก์ขะมี ประเทศพม่า เวลาใกล้พลบค่ำ ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนแรงแขวนตัวอยู่ครึ่งค่อนเนินเขา เตรียมที่จะเก็บซ่อนแสงสุดท้ายของวัน

"เร็ว! เร็วเข้า!" ชายวัยกลางคนในชุดชาวประมงมอมแมมเดินมาจากทางเดินเล็กๆ แต่ไกลจนมาถึงเนินเขา หลังจากมองซ้ายมองขวาแล้ว เขาก็กวักมือเรียกเข้าไปในป่าใต้เนินเขา พร้อมกับส่งเสียงเรียกเป็นภาษาไทย ในขณะที่พูดก็ไม่ลืมที่จะยัดเต้าหู้แห้งและผักดองเข้าปากไปด้วย

ภายในป่า ร่างสิบกว่าร่างค่อยๆ ยืนขึ้น พวกเขามองหน้ากันไปมา แล้วเดินออกจากป่ามาอย่างระมัดระวัง

"มีแค่หมู่บ้านเล็กๆ ยี่สิบกว่าหลังคาเรือน พวกผู้ชายออกทะเลไปหาปลายังไม่กลับมา มีแค่พวกผู้หญิงกับเด็ก เราไปขอหรือแย่งอาหารมา เติมท้องให้กิ่มแล้วรีบเดินทางต่อ!" ชายวัยกลางคนชี้มือไปยังหลังคาหญ้าคาหลายหลังที่โผล่มาให้เห็นอยู่ไม่ไกล แล้วพูดกับพรรคพวกที่ดูเหมือนขอทานอยู่ตรงหน้า

พอเห็นพรรคพวกสองสามคนเดินเข้ามาจะแย่งอาหารในมือ ชายวัยกลางคนก็ถลึงตาใส่ "ไปเอาเองที่หมู่บ้านสิวะ!"