บทที่ 456 หกประสานร่วมฤดูใบไม้ผลิ

จินหย่าเหลยและบรรดาผู้อาวุโสของแก๊งฝูอี้ซิงนั่งอยู่บนแท่นบูชา มองดูลูกพี่ลูกน้องร่วมแก๊งสี่คนที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

ในจำนวนคนที่คุกเข่าอยู่ มีสองคนที่เป็นนักเลงรุ่นเก่าที่มีศักดิ์ฐานะเทียบเท่ากับจินหย่าเหลย ตอนนี้ทั้งคู่อายุมากแล้วและมีใบหน้าที่เรียบเฉย ส่วนอีกสองคนเป็นลูกน้องคนสนิทของทั้งสองคน พวกเขามีสีหน้าไม่พอใจ และมักจะเงยหน้าขึ้นมองจินหย่าเหลยที่นั่งอยู่ด้านบนเป็นระยะ

จินหย่าเหลยลูบแหวนหยกสีเขียวมรกตในมือโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ ในทางกลับกัน ผู้อาวุโสบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขากลับทนไม่ไหวและเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

"การออกมาหากินในวงการมืด มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องทำธุรกิจสีเทา ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ มีใครบ้างที่ไม่เคยทำธุรกิจสีเทา อาเหลย ปิ่งเฉียงกับเหวินซานก็อายุมากแล้ว แกถึงกับเปิดศาลไต่สวน... ขืนแพร่งพรายออกไป แก๊งอื่นคงได้หัวเราะเยาะเอาแน่"

จินหย่าเหลยแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันทองคำในปาก ฉายาจินหย่าเหลย หรือเหลยฟันทองของเขา แต่เดิมเขามีฟันที่ครอบทองเพียงซี่เดียว แต่เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้เปลี่ยนฟันที่ผุทั้งหมดเป็นฟันทองคำแท้ ทำให้ฉายานี้เป็นที่ประจักษ์ชัดเจนยิ่งขึ้น