บทที่ 455 สมาคมหมินอู่

บนเวทีของบาร์เซเว่นจูลาย เบียทริซ นักร้องสาวในชุดราตรีเกาะอกสุดสวยกำลังร้องเพลงคลาสสิกของแพตตี เพจ เรื่อง 'ออล มาย เลิฟ' อย่างลึกซึ้งอยู่หน้าไมโครโฟน ปกติเวลาที่เธอร้องถึงท่อนฮุก ก็มักจะได้รับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีจากผู้ชมทั้งร้าน แต่คืนนี้ เหล่าสุภาพบุรุษในชุดสูท หรือพวกเด็กวัยรุ่นที่สวมหมวกแก๊ปด้านล่างเวที กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย ดูเหมือนว่าทิปของเธอในคืนนี้คงจะสูญเปล่าเสียแล้ว

"ขอบคุณสำหรับบทเพลงอันไพเราะเบียทริซ" ชายวัยกลางคนที่สวมหมวกทรงสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูไม้ของบาร์ เขายืนนิ่งอยู่ข้างประตู รอจนกระทั่งเบียทริซร้องจบ จึงถอดหมวกออกและเป็นคนแรกที่ปรบมือให้เธอ

เบียทริซจำเขาได้ ชาร์ลี หัวหน้าแก๊งฟลาวเวอร์สตรีท

ก่อนหน้านี้เธอเคยไปร้องเพลงที่บาร์แกรนารี่ซึ่งเป็นถิ่นของเขา และได้รับทิปมาถึงยี่สิบปอนด์ แน่นอนว่าคืนนั้นมันไม่ได้จบลงแค่การร้องเพลงเท่านั้น แต่เธอก็ไม่กล้าขัดใจเขา ทว่าคืนนี้เขามาทำอะไรที่นี่ ที่นี่คือถิ่นของแก๊งคาร์เตอร์นะ พวกแก๊งต่างๆ มักจะถือสาเรื่องการล่วงล้ำถิ่นของคนอื่นมากที่สุด

ชาร์ลีหยิบธนบัตรห้าปอนด์ออกจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้พนักงานเสิร์ฟ พร้อมกับส่งสัญญาณให้นำไปให้เบียทริซ รอจนเบียทริซลงจากเวทีและเดินไปหลังร้าน ชาร์ลีจึงเดินขึ้นไปบนเวที ใช้มือเคาะไมโครโฟนเบาๆ สองครั้ง เสียง 'ตึก ตึก' ก็ดังขึ้นผ่านลำโพงของบาร์