บทที่ 454 เรือ

"หากปราศจากพายุ ใบเรือก็เป็นเพียงเศษผ้าขี้ริ้ว"

เบนยืนอยู่บนท่าเรือของอู่ต่อเรือกอร์ดอนในกลาสโกว์ พลางท่องบทกวีของวิกตอร์ อูโก

เบื้องหน้าเขาและซ่งเทียนเย่า มีเรือสินค้าหลายลำที่ขึ้นสนิมเกรอะกรังจอดอยู่ เมื่อเทียบกับเรือสินค้าขนาดหมื่นตันที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่เอี่ยมและรอการทดสอบเดินเรืออยู่ไกลๆ แล้ว เรือสินค้าเหล่านี้มีขนาดเล็กกว่ามาก น้ำหนักบรรทุกเพียงไม่กี่พันตัน พวกมันถูกจอดทิ้งไว้ในมุมหนึ่ง ปล่อยให้สิ่งมีชีวิตในทะเลกัดกร่อนไปอย่างช้าๆ

"แองจี้บอกฉันว่า นายเหมือนจะทำธุรกิจ..." เบนใช้มือทำท่าทางบนศีรษะที่ค่อนข้างล้านของตัวเอง "ธุรกิจวิกผมที่ดูฉูดฉาดพวกนั้น ขายวิกผมต้องใช้เรือขนส่งเองด้วยเหรอ"

ซ่งเทียนเย่ากลับมีความสนใจในเรือเหล่านี้อย่างมาก ตรงกันข้ามกับเรือสินค้าขนาดหมื่นตันเหล่านั้นที่เขาแทบจะไม่สนใจเลย เขาเดินไปตามสะพานเทียบเรือจนถึงบริเวณทางเดินของคนงานข้างร่องน้ำสำหรับต่อเรือ เพื่อสังเกตเศษเหล็กเหล่านี้อย่างละเอียด