บทที่ 453 ความยุติธรรม

สวีผิงเซิ่งมองอวี๋ซื่อถิงโดยไม่พูดอะไร

อวี๋ซื่อถิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

"ผมทนครับ ผมคิดว่าเพื่อป้ายชื่อบริษัทอังกฤษที่ติดอยู่บนอกผม ไปนอนกับแม่หมูรัสเซียขาวสักครั้งก็ไม่เห็นเป็นไร"

"แต่พอผมตอบตกลง ไอ้สารเลวนั่นก็เตรียมเรียกนักข่าวมาถ่ายรูป กะจะถ่ายภาพตอนที่ผมกำลังนอนกับแม่หมูรัสเซียขาวนั่น เพื่อเอาไปป่าวประกาศว่าคนจีนในเขตเช่าสาธารณะอังกฤษ-อเมริกาในเซี่ยงไฮ้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายแค่ไหน"

"สุดท้ายแน่นอนว่าผมไม่ยอม ก็เลยถูกไล่ออกจากบริษัทชางซิง ไม่มีทางเลือก ผมเลยไปคลุกคลีกับแก๊งเรือ ฝากตัวเป็นศิษย์ลูกพี่ใหญ่ ผมรู้ภาษาอังกฤษ เคยออกเรือเดินสมุทร เลยเริ่มช่วยคนในแก๊งเรือคุมการขนส่งฝิ่น หลายปีผ่านไป ผมก็เก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง หลังจากนั้นก็เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ กองเรือของอังกฤษที่อยู่ตามแนวแม่น้ำแยงซีเกียงไม่มีงานทำ ต้องจอดทิ้งไว้ที่ท่าเรือจนกลายเป็นเศษเหล็ก ซ้ำราคายังถูกยิ่งกว่าเศษเหล็กเสียอีก เมื่อสิบปีก่อน เรือบรรทุกสินค้าขนาดหมื่นตันของอู่ต่อเรือหลวงกลาสโกว์ ราคาหนึ่งล้านหนึ่งแสนปอนด์ แต่ตอนนั้นราคาตกเหลือแค่หนึ่งหมื่นสองพันปอนด์ ผมทุบหม้อข้าวตัวเอง เอาเงินที่หามาได้หลายปีออกมาจนหมด แล้วยังไปหยิบยืมจากญาติพี่น้องเพื่อนฝูงมาอีก ท้ายที่สุดก็ไปขอร่วมหุ้นกับจี้อวิ๋นชิง ยอมแบ่งหุ้นส่วนหนึ่งให้แลกกับเงินทุนของเขา ถึงได้ซื้อเรือลำแรกในชีวิตมาได้"