บทที่ 452 อดีตของอวี๋ซื่อถิง

บนภัตตาคารอาหารจีนในเรือลากจูงหางลายที่ตกแต่งแบบโบราณ สวีผิงเซิ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งวีไอพีริมหน้าต่าง ชื่นชมเกลียวคลื่นที่ซัดสาดอยู่เบื้องนอก

ส่วนอวี๋ซื่อถิงก็นั่งมองสวีผิงเซิ่งเงียบๆ พร้อมกับรอยยิ้มโดยไม่พูดอะไร

คนรับใช้ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลแทบจะไม่กล้าหายใจแรง สายตากว่าสิบสิบคู่จับจ้องไปที่เจ้านายของตนเอง ขอเพียงแค่เจ้านายมีท่าทีหรือสายตาขยับเพียงเล็กน้อย พวกเขาก็พร้อมจะตอบสนองในทันที

สวีผิงเซิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างนานถึงห้าหกนาที ก่อนจะละสายตากลับมา แล้วสบตากับอวี๋ซื่อถิงพลางหัวเราะ

"เถ้าแก่อวี๋ช่างเอาใจใส่จริงๆ ผมไม่ได้นั่งเรือลากจูงหางลาย ไม่ได้กินข้าวในห้องโถงใหญ่แบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว"