บทที่ 451 อนาคตอันรุ่งโรจน์

ฉู่เสี้ยวซิ่นหาวหวอด มองดูหลูเพ่ยอิ๋งกับหลูหยวนชุนทางซ้ายมือที่กำลังดูหนังอย่างออกรสออกชาติ แล้วหันไปมองหวงลิ่วที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งทำท่าจะหลับแหล่มิหลับแหล่ เขาใช้เท้าสะกิดหวงลิ่วเบาๆ หวงลิ่วจึงยืดตัวขึ้นมาหน่อย "คุณฉู่ มีอะไรเหรอครับ"

"นี่ วรรณกรรมชิ้นเอกของโลกเลยนะ ให้เกียรติกันหน่อยได้ไหม ไม่ใช่นายเหรอที่เป็นคนชวนฉันมาดูหนัง แต่ตอนนี้นายกลับจะหลับซะเองเนี่ยนะ" ฉู่เสี้ยวซิ่นมองภาพขาวดำบนจอเงินเบื้องหน้า แล้วบ่นอย่างเบื่อหน่าย

ภาพยนตร์เรื่อง 'อนาคตอันรุ่งโรจน์' นี้เป็นภาพยนตร์ต่างประเทศ ภาษาอังกฤษของเขาก็งูๆ ปลาๆ ถ้าบทสนทนาช้าๆ ก็พอจะฟังรู้เรื่องบ้าง แต่พอเจอฉากที่บทยาวๆ กว่าเขาจะจับใจความได้ว่าตัวละครพูดอะไร หนังก็ตัดไปฉากต่อไปเสียแล้ว หนังฉายไปเกินครึ่งเรื่อง เขาก็เพิ่งจะเข้าใจแค่โครงเรื่องคร่าวๆ เท่านั้น

"โธ่ คุณฉู่ คุณเห็นสภาพผมก็น่าจะรู้นะครับ ถ้าให้ไปฟังเพลงที่ซ่องโสเภณี ผมยังพอซาบซึ้งอยู่บ้าง แต่ให้มาดูหนังแบบนี้ มันก็เหมือนฟังเทศน์ฟังธรรมนั่นแหละครับ ผมก็แค่เห็นว่าชื่อเรื่องมันเป็นมงคลดี ตอนที่เหมาโรงหนัง เถ้าแก่โรงหนังก็เล่าให้ฟังว่าเป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มฝรั่งที่ได้ดิบได้ดี โห พอผมได้ยินปุ๊บ ก็นึกถึงเจ้านายผมขึ้นมาทันที แต่ใครจะไปรู้ว่าพอดูมาถึงตอนนี้ ไอ้ฝรั่งนี่จู่ๆ ก็กลายเป็นคนชั้นสูง เป็นเศรษฐีขึ้นมาดื้อๆ ถ้าเด็กบ้านนอกมันจะก้าวหน้าได้ง่ายขนาดนี้ โลกนี้ก็คงไม่มีคนจนแล้วล่ะครับ" หวงลิ่วดูเหมือนจะติดเชื้อหาวมาจากฉู่เสี้ยวซิ่น เขาหาวหวอดและพูดอย่างเบื่อหน่าย

โรงภาพยนตร์เล็กๆ ในย่านเซ็นทรัลแห่งนี้ถูกหวงลิ่วเหมาโรงไว้ เพื่อเชิญฉู่เสี้ยวซิ่นกับหลูหยวนชุนมาพบกัน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าฉู่เสี้ยวซิ่นจะพาหลูเพ่ยอิ๋ง คู่หมั้นของเขามาด้วย แต่ก็ดีเหมือนกัน ถ้าไม่ได้พาหลูเพ่ยอิ๋งมา ฉู่เสี้ยวซิ่นก็คงหาเรื่องคุยกับหลูหยวนชุนเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ไม่ได้แน่ๆ