บทที่ 459 ทาร์ปา

ไทร เจริญวงษ์ พนมมือไหว้จินหย่าเหลยด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตา "สวัสดีครับ"

จินหย่าเหลยเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ ทหารเฒ่าจากไทยกลุ่มนี้ เขาให้คนไปสืบประวัติมาจนทะลุปรุโปร่งนานแล้ว ธุรกิจที่ไทยถูกคนแย่งชิงไปจนหมดหนทาง ถึงได้พาคนร้อยสองร้อยคนหนีมาหลบภัยที่ฮ่องกง

เขาเชิญไทร เจริญวงษ์ เข้าไปนั่งในห้องวีไอพีของโรงน้ำชา ส่วนด้านนอก อวี๋โถวเปียวกับเกาเหลาเฉิงก็นั่งแยกโต๊ะจ้องตากันเงียบๆ กับพวกของไพฑูรย์และวรินทร์ ลูกน้องที่ไทร เจริญวงษ์ พามาด้วย

"คุณสวิน การมาเยี่ยมเยียนคุณในครั้งนี้ ก็เพื่อแสดงความขอโทษครับ คนไทยอย่างพวกเราไม่ค่อยรู้ธรรมเนียม ผมเพิ่งมาได้ยินหลังจากมาถึงฮ่องกงแล้ว ว่าแก๊งของคุณไม่คิดจะทำธุรกิจฝิ่นอีกต่อไป เฮ้อ พี่เหวินซานของแก๊งคุณ..." ไทร เจริญวงษ์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหลังจากนั่งลง

จินหย่าเหลยเอื้อมมือไปรินชาจากป้านชาให้ทั้งสองคน แล้วเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าไทร เจริญวงษ์ ถ้วยหนึ่ง "ไม่เป็นไรครับ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด ก่อนหน้านี้นายพลไทรอยู่ที่ไทย อาจจะไม่รู้กฎของแก๊งฝูอี้ซิงในฮ่องกงของเรา คำว่าขอโทษ ไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ"