บทที่ 460 แบงก์ปลอม

"ฉันไม่รู้เลยนะว่าคุณอยู่ไกลถึงฮ่องกง แต่กลับไปมีส่วนพัวพันกับสมาคมหมินอู่ที่ฉาวโฉ่ของอังกฤษได้ ที่รัก ฉันว่าคุณจำเป็นต้องระวังภาพลักษณ์ของตัวเองหน่อยนะ ที่นี่คืออังกฤษ ไม่ใช่ฮ่องกง ถ้าคุณมีข่าวฉาวหลุดออกมาที่นี่แม้แต่นิดเดียว ก็อย่าหวังว่าจะได้บัตรเชิญอย่างที่คุณต้องการเลย" แองจี้ เพอร์ริสเคาะประตูเบาๆ ยกชาผู่เอ๋อร์ของจีนมาให้ซ่งเทียนเย่า แล้วฉวยโอกาสกระซิบข้างหูเขาว่า "เอาเถอะ คุณทำให้ครอบครัวฉันตกใจกลัวได้สำเร็จแล้วล่ะ"

เวลาที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย ซ่งเทียนเย่าชอบดื่มชาจีนมากกว่า ชาเอิร์ลเกรย์ที่คนอังกฤษคลั่งไคล้กันนักหนา สำหรับคนที่ชินกับการดื่มชาจีนอย่างเขาแล้ว รสชาติของการเอาชานมและเลมอนมาผสมกัน มันคือการทรมานต่อมรับรสของเขาชัดๆ

ซ่งเทียนเย่ารับถ้วยชามาจิบคำหนึ่ง แล้วเปิดดูข้อมูลอู่ต่อเรือต่างๆ ในกลาสโกว์ที่พ่อตาชาวอังกฤษหามาให้ต่อไป "ผมไม่คิดว่าสมาคมหมินอู่จะคู่ควรกับคำว่าฉาวโฉ่หรอกนะ พวกคนอังกฤษที่ชอบเหยียดหยามพวกเขาต่างหากที่น่าจะเหมาะกับคำนี้มากกว่า"

แองจี้ เพอร์ริสยืนกอดอกอยู่ข้างๆ มองประเมินซ่งเทียนเย่าด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

หางตาของซ่งเทียนเย่าสังเกตเห็นสีหน้าของแองจี้ เพอร์ริส เขาจึงวางถ้วยชาลง ปรับเก้าอี้หันหน้าไปทางเธอ "มีอะไรเหรอ"