บทที่ 461

เสิ่นปี้เปิดดูนิตยสารฟาร์อีสเทิร์นอีโคโนมิกรีวิวฉบับล่าสุดที่เลขาเพิ่งนำมาส่งให้ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้เขารู้สึกเกียจคร้านไปหมด ถ้ามีสนามหญ้า เปลญวนสักผืน และเบียร์สักกระป๋อง แทนที่จะเป็นเก้าอี้สำนักงานและกาแฟที่จำเจอยู่ตรงหน้า มันคงจะสมบูรณ์แบบมาก

สองเดือนก่อน เขายังคงเตรียมตัวสำหรับการถูกเนรเทศไปเป็นผู้จัดการสาขาที่รัฐซาบาห์ สหพันธรัฐมาลายา แต่ตอนนี้ เขากลับได้นั่งอย่างสบายใจอยู่ในห้องทำงานที่สำนักงานใหญ่ธนาคารเอชเอสบีซี มีเวลาว่างมานั่งอ่านนิตยสารภาษาอังกฤษ แทนที่จะต้องยุ่งวุ่นวายกับการจัดการรายงานต่างๆ แม้ปากจะไม่ยอมรับ แต่ในใจของเสิ่นปี้กลับรู้สึกว่า ซ่งเทียนเย่าต้องมีส่วนช่วยเหลือในเรื่องนี้แน่ๆ

เมื่อนึกถึงชื่อนี้ เสิ่นปี้ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ได้ยินมาว่าหมอนั่นไปลอนดอน ประเทศอังกฤษ คงอีกนานกว่าจะกลับมา และพอเขาเพิ่งจะออกจากฮ่องกงไปได้ไม่นาน บริษัทเดินเรือของคนจีนในฮ่องกงก็มีปัญหาขึ้นมาทันที นี่คือสิ่งที่คนอังกฤษชอบใจนัก ในช่วงคว่ำบาตร อาณานิคมฮ่องกงบ้าๆ นี่ขนส่งอะไรไม่ได้เลย แต่เรือของคนจีนกลับประดับธงชาติต่างๆ แล่นข้ามมหาสมุทรไปมา สิ่งที่ขนส่งไม่ได้มีแค่ธนบัตร แต่ยังมีทองคำด้วย ตอนนี้พวกเขากลับมีเรื่องขัดแย้งกันเอง จนทำให้คนอังกฤษหาข้ออ้างมาไกล่เกลี่ยไม่ได้เลยด้วยซ้ำ พวกเขาจะทะเลาะกันต่อไปเรื่อยๆ ก็ดี เสิ่นปี้ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ยังไงซะถ้าจ่ายเงินกู้ไม่ได้ เขาก็แค่ยึดเรือสินค้าของพวกนั้นมา คนจีนไม่ค่อยเบี้ยวหนี้อยู่แล้ว

"เจ้านายคะ มีสายโทรศัพท์จากอังกฤษค่ะ จากคุณซ่งเทียนเย่าค่ะ" เลขาเคาะประตูเบาๆ แล้วชะโงกหน้าเข้ามา พูดกับเสิ่นปี้ที่กำลังเปิดนิตยสารกางไว้แต่กลับสัปหงกเพราะใจลอย

เสิ่นปี้ยิ้มให้เลขา ก่อนจะยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา "บรรยากาศยามค่ำคืนที่ลอนดอนเป็นยังไงบ้างล่ะซ่ง ตอนนี้ที่ลอนดอนน่าจะสักสองทุ่มแล้วใช่ไหม"