บทที่ 462 สี่คน

หวงลิ่วขยับปกเสื้อเล็กน้อย บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่แฝงความรู้สึกผิดสามส่วนและหยอกล้อห้าส่วน เขาแนะนำตัวบุคคลทั้งสามที่มีสีหน้าแตกต่างกันซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้าอย่างง่ายๆ

"คุณสวีเอินปั๋ว คุณอวี๋เจิงจ้ง และคุณตี๋จวิ้นต๋าท่านนี้ เมื่อครู่ตอนที่เชิญคุณอวี๋มาคุยด้วย ผมอาจจะล่วงเกินคุณอวี๋ไปบ้าง ต้องขออภัยด้วยครับ รอให้เจ้านายผมกลับมาฮ่องกง ผมจะให้เขาไปขอโทษถึงที่บ้านแน่นอน"

หวงลิ่วพูดจบก็ลูบจมูกตัวเองแล้วพิงกำแพงด้านหนึ่งโดยไม่พูดอะไรอีก ภายในห้องวีไอพีของไนต์คลับจันทร์สีเงินแห่งนี้จึงตกอยู่ในความเงียบงันทันที

สวีเอินปั๋วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดด้วยตัวเอง เขาหันหน้าไปมองอวี๋เจิงจ้งและตี๋จวิ้นต๋าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง ในบรรดาสามคนที่อยู่ที่นี่ เขาเป็นคนที่กระตือรือร้นในการมาที่นี่มากที่สุด หรืออาจกล่าวได้ว่าการที่สองคนนี้มาที่นี่ได้ ก็เป็นเพราะฝีมือของสวีเอินปั๋วด้วยส่วนหนึ่ง

ทางด้านตี๋จวิ้นต๋ากลับรู้สึกงุนงง ตอนนี้เขามองสวีเอินปั๋ว มองหวงลิ่ว และมองอวี๋เจิงจ้งลูกชายของอวี๋ซื่อถิงผู้เป็นเจ้าพ่อธุรกิจเซี่ยงไฮ้ นี่สวีเอินปั๋วลูกชายของสวีผิงเซิ่งอยากจะคุยกับอวี๋เจิงจ้งอย่างนั้นหรือ แต่ทำไมเขาถึงถูกเชิญมาด้วยล่ะ