บทที่ 463 พายุโซนาตา

หลูหรงคังเอื้อมมือไปหยิบซิการ์จากกล่องเก็บความชื้นบนโต๊ะน้ำชา ตัดปลายซิการ์ออก จุดไม้ขีดไฟรนเบาๆ สองวินาที จากนั้นก็พ่นควันสีฟ้าอ่อนออกมาจากปาก

เขาไม่ใช่นักธุรกิจที่ดุดันและต้องใช้ซิการ์มาช่วยเสริมบุคลิก แม้จะมีปู่ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นเจ้าพ่อชาวจีนแห่งมาลายา แต่เขาก็ไม่ได้สืบทอดความน่าเกรงขามดั่งพยัคฆ์ที่กวาดล้างวงการธุรกิจมาลายาแบบหลูโย่วมาเลย ส่วนใหญ่เขาจะมีท่าทีราบเรียบ ไม่ใจร้อน ดูกลายเป็นพ่อค้าผู้ทรงภูมิ คืนนี้ การที่เขาจุดซิการ์สูบ จริงๆ แล้วเป็นเพราะเขากำลังรู้สึกประหม่า

เป้าหมายของความประหม่า ก็คือหลูหยวนชุน ลูกพี่ลูกน้องหญิงที่นั่งส่งยิ้มให้เขาอยู่ฝั่งตรงข้าม

หลูหยวนชุนสวมชุดเดรสกระโปรงลายดอกไม้เล็กๆ สีม่วงอ่อน บนใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้ม เส้นผมปล่อยสยายเคลียคลอเคลียอยู่บนบ่า ท่อนขาเรียวขาวเนียนพับเพียบอยู่บนโซฟา ดูราวกับเด็กสาวข้างบ้านที่อยู่ติดบ้านและไม่สนใจโลกภายนอก ทว่าท่าทีที่ดูอ่อนโยนดั่งสายน้ำนี้ เมื่อเอ่ยปากพูดออกมากลับทำให้หลูหรงคังรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน จนอดไม่ได้ที่จะใช้การจุดซิการ์มาขัดจังหวะบทสนทนา เพื่อผ่อนคลายอารมณ์และบรรยากาศ

"ฉันรู้ค่ะว่าพี่คังกำลังกังวลเรื่องอะไร" หลูหยวนชุนเอ่ยขึ้นเบาๆ "ขอเพียงแค่พี่คังตกลง ฉันสามารถให้ทนายเตรียมสัญญาได้ทันที โดยโอนหุ้นของธนาคารก่วงอี้ในมาลายาให้พี่ก่อน แบบนี้ต่อไปไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ต่อให้ทำให้พี่คังต้องลำบากในแวดวงธุรกิจฮ่องกงบ้าง แต่หุ้นของธนาคารก่วงอี้ที่ได้รับไปก็เพียงพอที่จะชดเชยแล้วค่ะ"