บทที่ 464 โพยม้าภาษาจีนและคนไทย

ลั่นหมิ่งจวีใช้มีดแล่เนื้อในมือแคะเล็บอย่างเนิบนาบ นานๆ ครั้งถึงจะเงยหน้าขึ้นมามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า แต่ส่วนใหญ่แล้ว เล็บของเขาดูเหมือนจะดึงดูดความสนใจได้มากกว่าคนไม่กี่คนที่อยู่ตรงหน้าเสียอีก

ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเบื้องหน้าเขา ลูกน้องของแก๊งเฉาหย่งอี้สองสามคนกำลังจับชายชาวไทยที่แต่งตัวซอมซ่อกดลงกับพื้นแล้วทุบตีอย่างหนักหน่วง ไม้คานสองอันและชะแลงหนึ่งอันฟาดลงบนร่างของคนไทยที่กองอยู่กับพื้น ทำให้เกิดเสียงดังทึบๆ ที่ชวนให้ใจสั่นระรัว

ตำรวจในเครื่องแบบสองนายที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้เข้า ก็รู้หน้าที่พากันหันหลังเดินกลับไปตั้งแต่ระยะห้าสิบเมตร

คนไทยที่ล้มอยู่บนพื้นอายุราวๆ ยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี แม้จะถูกรุมกระหน่ำตีอย่างหนัก แต่เขาก็ยังคงกัดฟันทน ไม่ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงครางต่ำๆ ในลำคอเป็นบางครั้ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นหลักฐานเดียวที่พิสูจน์ว่าเขายังมีชีวิตอยู่

จนกระทั่งลูกน้องหลายคนตีจนหอบแฮ่ก ลั่นหมิ่งจวีถึงได้โบกมือเป็นสัญญาณให้พวกเขากระจายตัวออกไป เขาเดินไปนั่งยองๆ ตรงหน้าคนไทยคนนั้น จิกผมอีกฝ่ายขึ้นมา เชิดใบหน้าที่มีโหนกแก้มค่อนข้างสูงนั้นขึ้น คนไทยจ้องมองเขาด้วยแววตาดุดันอำมหิต