บทที่ 465 นอกเหนือการควบคุม

ดวงจันทร์ถูกหมู่เมฆบดบังไปกว่าครึ่ง ณ อ่าวอวี๋จุ่ยแห่งจิมซาจุ่ย กระแสน้ำในอ่าวอวี๋จุ่ยแห่งนี้เชี่ยวกรากมาก อีกทั้งยังเต็มไปด้วยโขดหินใต้น้ำ เมื่อน้ำทะเลไหลทะลักเข้ามาในปากอ่าว มักจะหมุนวนเป็นเกลียวก่อนจะไหลกลับออกไป เรียกได้ว่าเป็นวังน้ำวนและมีกระแสน้ำใต้น้ำไหลเชี่ยว เรือลำเล็กทั่วไปไม่กล้าแล่นเข้ามาในปากอ่าวแห่งนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้าเทียบท่า

แต่ทว่าในเวลานี้ กลับมีเรือสินค้าลำหนึ่งดับไฟมืดสนิท จอดเทียบอยู่ริมฝั่งที่เต็มไปด้วยโขดหิน

เฉินเหว่ยหลุน อาจง อาควน และจางอี้จือ ทั้งสี่คนกำลังช่วยกันขนลังไม้ขึ้นไปบนเรือทีละลัง บนใบหน้าของอาจง อาควน และจางอี้จือ ต่างก็มีรอยยิ้มแห่งความยินดี

จางอี้จือจัดวางลังยาเข้าที่ ยืดตัวขึ้นพร้อมกับปาดเหงื่อ แล้วหันไปยิ้มให้เฉินเหว่ยหลุนที่กำลังยืนหอบอยู่เช่นกัน "เหว่ยหลุน โชคดีที่ได้นาย ถึงได้หายายอดฮิตพวกนี้มาได้ เพนิซิลลินล็อตนี้ขนกลับไปได้เมื่อไหร่ ถ้าขายตามราคาตอนนี้ล่ะก็ กำไรบานตะไทเลยล่ะ"

หลังจากจัดเรียงลังอย่างเป็นระเบียบแล้ว เฉินเหว่ยหลุนก็ยืดตัวขึ้น