บทที่ 466 ก้มหัวนั้นง่าย ดับความขุ่นข้องนั้นยาก

"คุณเฮ่อ ให้ผมไปเองดีไหมครับ" หวงจื่อหย่าจุดบุหรี่ เงยหน้าขึ้นพูดกับเฮ่อเสียนที่กำลังขมวดคิ้วอยู่ฝั่งตรงข้าม

เฮ่อเสียนโบกมือปฏิเสธ พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย "นายไปกับฉันไปมันต่างกันตรงไหน ทั่วทั้งฮ่องกงและมาเก๊ามีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าซวิ่นเจิ้งคือคนของฉัน เรื่องแบบนี้พวกเราไม่ควรออกหน้าโดยตรง ตอนนี้ไม่เหมือนยุคสงครามที่พาลูกน้องไปลักลอบขนกระดาษพิมพ์ธนบัตรที่ฮ่องกงได้ สถานการณ์แบบนี้ ถ้าอีกฝ่ายไม่ไว้หน้า จะทำยังไงล่ะ จะให้เปิดศึกงั้นเหรอ ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีกำลังคนและอาวุธครบมือ แถม ทางฝั่งไต้หวันฉันก็มีชื่อติดบัญชีดำอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าพวกแก๊งเรือเซี่ยงไฮ้พวกนั้น มีกี่คนที่แอบติดต่อกับไต้หวันอย่างลับๆ ขืนนายไปแล้วพวกมันจัดงานเลี้ยงลวงสังหารตลบหลัง ก็เท่ากับตัดแขนฉันไปข้างหนึ่งเลยนะ"

"งั้นผมลองติดต่อไปหาเพื่อนที่มาลายา ฟิลิปปินส์ หรืออินโดนีเซียดูไหมครับ เผื่อจะขอยืมเรือมาใช้แก้ขัดชั่วคราวก่อนได้" หวงจื่อหย่าหยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เฮ่อเสียนลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ขยับคอและไหล่เล็กน้อย เดินไปยืนมองออกไปข้างนอกที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ "น้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ได้หรอก ต่อให้มีคนยอมช่วยส่งเรือมาให้ ก็ต้องใช้เวลา ที่ฉันเฮ่อเสียนอยากจะออกหน้าไปไกล่เกลี่ย ก็เพราะรอไม่ไหวนี่แหละ พ่อค้าพวกนี้มันสารเลวจริงๆ คนข้างในกำลังรัดเข็มขัดสู้ตาย รอคอยเสบียงและสิ่งของจำเป็นไปกู้ภัย แต่พวกมันกลับมาหยุดเดินเรือเพราะเรื่องพรรค์นี้ จะฮ่องกง เซี่ยงไฮ้ หนิงโป หรือกว่างโจว ก็เป็นคนจีนด้วยกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง"

หวงจื่อหย่าไม่พูดอะไรอีก เขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดของเฮ่อเสียน ไม่ใช่กุนซือ ในเมื่อเสนอความเห็นไปสองครั้งแล้วเจ้านายยังไม่พอใจ เขาก็ไม่คิดจะเปลืองสมองหาทางออกอีก เรื่องแบบนี้เจ้านายเขาควรจะเป็นคนคิดพิจารณาเอง เขาสนใจแค่เรื่องความปลอดภัยของเฮ่อเสียนก็พอ