บทที่ 467 ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขเขา ถานจิงเหว่ย

เจิงชุนเซิ่งเปิดก๊อกน้ำ รอให้น้ำขุ่นๆ ไหลทิ้งไปสักพักจนใสสะอาด จึงค่อยวักน้ำเย็นล้างหน้า ในกระจกที่สกปรกมอมแมม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ถุงใต้ตาบวมเป่งจนแทบจะห้อยย้อยลงมา หนวดเคราก็ดูเหมือนไม่ได้โกนมานานแสนนาน ไม่เหลือเค้าโครงความหล่อเหลาสง่างามของเศรษฐีเจ้าพ่อธุรกิจเดินเรือในวันวานอีกต่อไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกอีกครั้ง

ไม่รอให้คนขับรถควบตำแหน่งบอดี้การ์ดที่อยู่ในห้องนั่งเล่นลุกขึ้น เจิงชุนเซิ่งก็รีบสาวเท้าเดินออกจากห้องน้ำซอมซ่อ ยกนิ้วชี้แตะปากทำเสียงจุ๊ๆ ใส่คนขับรถ แล้วส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายไปดูให้แน่ใจก่อนค่อยเปิดประตู

คนขับรถเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน เขามีท่าทีไม่ค่อยใส่ใจกับอาการของเจิงชุนเซิ่งนัก แต่ก็ยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เดินไปที่ประตู มองลอดรูตะปูบนบานประตูออกไปด้านนอก ก่อนจะหันกลับมาพยักหน้าให้เจิงชุนเซิ่งที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ "คุณเจิง คุณหูครับ"

เจิงชุนเซิ่งถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกแล้วพยักหน้า