บทที่ 468 แต่งหน้าเข้มจัด

ถานจิงเหว่ยโยนเสื้อโค้ทกันลมให้พี่สี่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนตัวเองก็นั่งยองๆ หน้าป้ายหลุมศพ เอื้อมมือไปถอนวัชพืชรอบๆ ป้ายออก บนป้ายหลุมศพมีตัวอักษรจารึกไว้ว่า 'สุสานของถานปังกั๋ว'

ถานจิงเหว่ยหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋า แกะซอง จุดบุหรี่มวนหนึ่งแล้ววางไว้หน้าป้ายหลุมศพ วางซองบุหรี่และไม้ขีดไฟไว้ข้างๆ

"จิงปังเหว่ยกั๋ว (ปกครองประเทศ) ฉันเคยบอกแล้วไงว่าพ่อตาแก่นั่นลำเอียง จงใจเก็บคำว่า 'ปังกั๋ว' ไว้ให้แก แต่แกกลับไม่เอาไหน ทำไมตอนนั้นไม่ยอมไปไต้หวันกับฉัน จะมัวอยู่กวางโจวเข้าร่วมแก๊งหงเหมิน บ้าบออะไรกับแก๊งสิบสี่เค สิบแปดพยัคฆ์เกาลูน กุนซือถาน ฉายาบ้าบออะไรพวกนี้ มันช่างน่าอายจริงๆ ไม่สมกับชื่อจริงของแกเลย ลงไปอยู่ข้างล่างนั่น ดีไม่ดีอาจจะโดนพ่อจับมัดห้อยหัวตีเอาก็ได้"

ลมบนเขามัวซิงหลิ่งค่อนข้างแรง พัดผมที่ยาวประบ่าของถานจิงเหว่ยจนปลิวไสว ก้นบุหรี่ก็ถูกลมพัดจนไหม้เร็วขึ้น สว่างวาบสลับมืด

"ยศทหารเดี๋ยวนี้มันไร้ค่าจริงๆ ขนาดเก๋อจ้าวหวงยังได้แขวนยศพลตรีเลย ไอ้สวะที่ทำงานข่าวกรองมาค่อนชีวิตแต่ได้เป็นแค่หัวหน้าสถานีอย่างมัน จะไปสร้างแก๊งอะไรได้ ก็คงมีแต่พวกอันธพาลลักเล็กขโมยน้อย ทำเรื่องบัดซบแอบแฝงไปวันๆ เท่านั้นแหละ ที่เตี้ยวจิ่งหลิ่งมีนักเรียนทหารหวงผู่ฝีมือดีตั้งหลายร้อยหลายพันคน ไม่มีใครเขายอมก้มหัวให้ไอ้สายลับอย่างมันหรอก มันถึงได้ไปคลุกคลีกับพวกอันธพาลรีดไถชาวบ้านไง ก็เพราะเห็นแล้วว่ามันไร้น้ำยา แม้แต่ทหารชั้นดีที่เตี้ยวจิ่งหลิ่งมันยังเรียกใช้งานไม่ได้ ถึงได้รู้สึกผิดหวังในตัวมัน อย่างว่าแหละ ตอนนี้ไต้หวันกำลังลำบาก ไม่เลี้ยงดูพวกสวะหรอก แต่แกน่ะยิ่งกว่าสวะซะอีก ได้ข่าวว่าแกยังไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์ผู้หญิงที่ชื่อฉีเหว่ยเหวินอีก เจริญล่ะ..."