บทที่ 469 ไม่ให้โอกาสฉัน

เพิ่งจะลงจากเครื่องบิน ก็ต้องรีบขึ้นเรือโดยสารมุ่งหน้าไปมาเก๊า สายลมทะเลที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกลิ่นคาวเกลือ ช่วยพัดพาเอาความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดการเดินทางของซ่งเทียนเย่าให้จางหายไปได้ไม่น้อย

เฮ่อเสียนจงใจส่งหวงจื่อหย่าขับรถมารับซ่งเทียนเย่าและหวงลิ่วที่ท่าเรือ พอเห็นหวงจื่อหย่า หวงลิ่วก็ยืดอกเตรียมจะทำท่าทางโอหังใส่พี่สามของตัวเองตามสัญชาตญาณ แต่เพิ่งจะเบ่งลมหายใจได้แค่ครึ่งเดียว ก็ถูกหวงจื่อหย่าชกเข้าที่ปอดอย่างพอดิบพอดีจนต้องไอค่อกแค่กออกมาสองครั้ง ไม่เหลือคราบยอดฝีมืออีกต่อไป

สำหรับลูกพี่ลูกน้องคนนี้ ตอนนี้หวงจื่อหย่าไม่ได้รู้สึกปวดหัวหรือรังเกียจอะไรอีกแล้ว ยังไงซะหมอนี่ก็อยู่ไกลถึงฮ่องกง ต่อให้ไปก่อเรื่องใหญ่โตแค่ไหนก็ยังมีชายหนุ่มตรงหน้ารับหน้าแทนให้ แต่หวงจื่อหย่าก็อดนับถือสายตาในการเลือกเจ้านายของหวงลิ่วไม่ได้ ตอนนั้นซ่งเทียนเย่ายังเป็นแค่เจ้าของโรงงานวิกผมเล็กๆ หมอนี่ก็วิ่งไปช่วยงานเขา ใครจะไปคิดว่าผ่านไปแค่ปีกว่าๆ ซ่งเทียนเย่าที่เคยมามาเก๊าด้วยความหวาดหวั่นในตอนนั้น ตอนนี้จะกลายเป็นเศรษฐีหน้าใหม่แห่งฮ่องกงที่มีทรัพย์สินมหาศาลและที่ดินมากมายก่ายกอง แม้แต่ตระกูลหลินที่เคยงัดข้อกับหลัวเป่าในมาเก๊าเมื่อปีนั้น ก็ยังต้องพังทลายลงต่อหน้าเขา

"คุณซ่ง คุณเฮ่อกำลังรออยู่ครับ เชิญ" หวงจื่อหย่ายื่นมือไปช่วยเปิดประตูเบาะหลังให้ซ่งเทียนเย่า พร้อมกับใช้คำสรรพนามอย่างสุภาพ

ซ่งเทียนเย่ายิ้ม "ขอบคุณคุณเฮ่อกับพี่สามมากที่ลำบากมารับ"