บทที่ 470 หลงกล

ฉีเหว่ยเหวินสวมชุดกี่เพ้าแขนยาวคอเต่าสีดำสนิทขลิบดิ้นเงิน ชายกระโปรงยาวกรอมเท้า เธอเดินลงจากรถลากด้วยท่วงท่าสง่างาม และยืนอยู่บนท่าเรือจิมซาจุ่ยฝั่งเกาลูน

เมื่อเทียบกับความหรูหราฟู่ฟ่าหรือสีสันฉูดฉาดของหญิงสาวส่วนใหญ่ที่รอขึ้นเรือข้ามฟากสตาร์เฟอร์รี่ที่ท่าเรือจิมซาจุ่ยแล้ว การแต่งกายที่ดูเรียบร้อยและเรียบง่ายของฉีเหว่ยเหวินนั้นดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลย แม้กระทั่งเรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงของหญิงสาวคนอื่นๆ ยังดึงดูดสายตาผู้ชายได้มากกว่า แต่ฉีเหว่ยเหวินกลับเอาชนะได้ด้วยความสงบนิ่งและบริสุทธิ์ผุดผ่องในแบบของเธอ อย่าว่าแต่ชายหนุ่มที่มองจนตาค้างเลย แม้แต่ชายวัยกลางคนหรือชายสูงวัยที่ผ่านโลกมามากและควรจะจิตใจสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึก ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันมองครั้งแล้วครั้งเล่า บางคนถึงกับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดเดินแล้วหันหลังกลับ เดินตามรอยเท้าและขยับเข้าไปใกล้ทิศทางของฉีเหว่ยเหวิน ทำให้หญิงสาวสวยวัยรุ่นหลายคนที่ดูออกชัดเจนว่าเป็นอนุภรรยาของเศรษฐี รู้สึกโกรธเคืองเศรษฐีข้างกายที่บ้ากามจนก้าวขาไม่ออกเมื่อเห็นผู้หญิงสวย จากนั้นพวกเธอก็ก้มมองเสื้อผ้าอันหรูหราของตัวเอง แล้วก็ต้องเจ็บใจที่ถูกหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งรัศมีข่มจนมิด

จิ่วเหวินหลงเดินตามอยู่ด้านหลัง มือซ้ายค่อยๆ ถอนหนวดใต้คางของตัวเองทีละเส้น ส่วนมือขวากำลังอุ้มซ่งสืออีที่เพิ่งจะเตาะแตะหัดเดินและหัดพูด

จิ่วเหวินหลงเป่าเส้นหนวดทิ้งไป แล้วจับซ่งสืออีขึ้นขี่คอ ซ่งสืออีตกใจจนร้องไห้จ้า จิ่วเหวินหลงตีก้นซ่งสืออีดังเพียะ แล้วบ่นอย่างไม่พอใจว่า

"ร้องไห้หาพระแสงอะไร ขืนร้องอีกจะโยนทิ้งซะเลย ขี้ขลาดแบบนี้จะเรียนวรยุทธ์ได้ยังไง"