บทที่ 476 แตกหัก

หวงลิ่วไม่เคยเห็น 'เปีย' ผู้โด่งดังแห่งเซี่ยงไฮ้เมื่อสิบสามปีก่อน และไม่รู้เลยว่าพ่อบ้านชราตรงหน้าผู้นี้ ก็คือวีรบุรุษในยุทธจักรที่เคยผงาดทั่วเซี่ยงไฮ้และทิ้งชื่อเสียงอันโด่งดังไว้ในอดีต

ก่อนหน้านี้เขาทำงานให้ตระกูลเฮ่อที่มาเก๊า ฟังดูเหมือนลูกพี่ลูกน้องอย่างหวงจื่อหย่า หรือพ่ออย่างหวงเซิน จะเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในฮ่องกงและมาเก๊า แต่ถ้ามองในระดับประเทศแล้ว พวกเขาก็เป็นเพียงตัวละครเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นในยุทธจักรหรือแวดวงธุรกิจ ก่อนการปลดแอก หากต้องการมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ ก็ต้องดูว่าจะสามารถสร้างชื่อในเซี่ยงไฮ้ได้หรือไม่

ในเซี่ยงไฮ้ยุคนั้น มีบุคคลในวงการอื่นไม่มากนักที่ทำให้หวงลิ่วจำชื่อได้ ไม่ว่าจะเป็นวงการการเมือง วงการธุรกิจ หรือแม้แต่วงการวัฒนธรรม เพราะสิ่งเหล่านั้นอยู่ห่างไกลจากหวงลิ่วเกินไป ดังนั้นตอนที่หวงลิ่วอยู่มาเก๊า สิ่งที่กรอกหูเขามากที่สุดก็คือบรรดาบุคคลในยุทธจักรของเซี่ยงไฮ้ ไกลออกไปหน่อยก็อย่างเช่น หม่าหย่งเจินและหม่าซู่เจิน สองพี่น้องในยุคปลายราชวงศ์ชิงที่บุกตะลุยทั่วเซี่ยงไฮ้และร้องเพลงกุยชวี่ไหลซี ซึ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ในยุคสาธารณรัฐจีนก็มีผู้คนมากมายที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วสารทิศด้วยวิทยายุทธของตนเอง สำหรับหวงลิ่วแล้ว ชื่อที่เขาได้ยินบ่อยที่สุดและจัดให้อยู่ในอันดับหนึ่ง ย่อมเป็น หวังย่าเฉียว ผู้มีฝีมือยิงปืนดุจเทพยดา เกลียดชังความชั่วร้าย และพร้อมฆ่าคนเมื่อบันดาลโทสะ ส่วนคนอื่นๆ ก็อย่างเช่น จ้านเซิน นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งกรมสถิติและสืบสวนทหาร ผู้มีฝีมือยิงปืนยอดเยี่ยมและทำให้พวกขายชาติหวาดผวาไปทั่วถิ่นสิบลี้ หลินหวยปู้ มือสังหารที่ตู้เย่ว์เซิงเลี้ยงไว้ข้างกายจางเสี้ยวหลิน หรือแม้แต่อู๋ซื่อเป่า มือปืนอันดับหนึ่งแห่งหน่วยเจ็ดสิบหกผู้ไร้กฎเกณฑ์ เป็นพวกขายชาติที่แม้แต่ทองคำของคนญี่ปุ่นก็ยังกล้าปล้น และอีกมากมายหลายคน ชื่อที่เคลื่อนไหวอยู่ในเซี่ยงไฮ้เหล่านี้ ทำให้หวงลิ่วนึกเจ็บใจที่ตัวเองเกิดช้าไป ไม่อย่างนั้นเขาคงไปเซี่ยงไฮ้เพื่อประลองฝีมือกับคนพวกนี้แล้ว

ในบรรดายอดฝีมือแห่งยุทธจักรเซี่ยงไฮ้ที่เขาเคยได้ยินมา มีคนหนึ่งชื่อ 'เปีย' สวมหมวกผ้าไหมทรงกรวยแบบราชวงศ์ชิงซึ่งหาดูได้ยากมากในยุคสาธารณรัฐจีน ภายใต้หมวกมีหางเปียซ่อนอยู่ นิ้วมือทั้งสิบไม่มีเล็บ นิ้วมือดูหนาและใหญ่กว่าคนปกติหนึ่งระดับแต่กลับสั้นกว่า หากบอกว่ามีคนที่มีลักษณะตรงกับสองข้อนี้ก็คงไม่แปลกอะไร แต่คนที่เวลาเดินมักจะหดคอและยกไหล่เพื่อสะสมพลัง พร้อมที่จะสะบัดศีรษะใช้หางเปียที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกทำร้ายคนได้ทุกเมื่อ เกรงว่าคงมีเพียงคนตรงหน้านี้เพียงคนเดียว

"ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมครับ ผู้อาวุโส" หลังจากลุงสุ่ยที่อยู่ตรงหน้ายอมรับว่าตัวเองคือ 'เปีย' ดาบไวแห่งเซี่ยงไฮ้ที่โด่งดังในอดีต หวงลิ่วก็เผยรอยยิ้มประจบประแจงออกมาทันที "ผมฝึกดาบมาตั้งแต่เด็ก พวกคุณลุงคุณอาเคยเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟัง บอกว่าเพลงดาบของคุณนั้นพลิกแพลงคาดเดายาก ผมรู้สึกเคารพ..."