บทที่ 477 ตอนนี้ฆ่าแกคงสายไปแล้วสินะ

"ปลอมไปหน่อยไหม อวี๋ซื่อถิงอายุขนาดนี้แล้วยังมาเล่นงิ้วบู๊แบบนี้ คงเหนื่อยแย่เลย" ถานจิงเหว่ยใช้มือเกาตอหนวดเขียวๆ ที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาบนคางเบาๆ แล้วเอ่ยถามพี่สี่ที่อยู่ข้างๆ ด้วยความสงสัย

"เขาคิดว่าฉันเป็นไอ้โง่หลอกง่ายหรือไงถึงต้องมาแสดงละครให้ดู แต่ต่อให้ฉันจะโง่ ก็คงไม่มีทางเชื่อหรอกนะ ว่าเขาจะลงไม้ลงมือกับคนรุ่นหลังที่อายุน้อยกว่าขนาดนี้น่ะ"

พี่สี่พยักหน้าอยู่ข้างๆ ถานจิงเหว่ย

"แต่ไม่ว่าอวี๋ซื่อถิงจะสู้กันอีท่าไหน จะจริงหรือจะหลอก ก็คงต้องเข้าไปดูหน่อย ว่าตาแก่นั่นคิดจะเดินหมากตานี้ยังไง ราชาเรือแห่งเซี่ยงไฮ้ผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ไม่น่าจะใช้วิธีตื้นเขินแบบนี้หรอก" ถานจิงเหว่ยถอนหายใจ พูดจบก็แสร้งปั้นหน้าตื่นตระหนกตกใจ รีบวิ่งเหยาะๆ ไปทางที่ซ่งเทียนเย่ากับอวี๋ซื่อถิงทั้งสี่คนกำลังตะลุมบอนกันอยู่ไกลๆ ปากก็ตะโกนเสียงหลงว่า

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุดเดี๋ยวนี้ พี่สี่ เร็วเข้า รีบจับพวกเขาแยกกันเร็ว"