บทที่ 489 ห้องอาหารฮาร์ปอันวุ่นวาย (3)

เหลียวตงกุ้ยรับไปป์จากคนขับรถ อาศัยเปลวไฟจากไฟแช็กสูดควันยาสูบที่ผสมเครื่องเทศและหงจิ่งเทียนเข้าปอดเฮือกใหญ่ จากนั้นพ่นควันออกทางจมูกทั้งสองข้างเป็นสายยาว ท่ามกลางควันบุหรี่ที่คละคลุ้ง เฉินเลี่ยง ลูกน้องคนสนิทที่ติดตามเหลียวตงกุ้ยมานานหลายปี มองเห็นกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเจ้านายตัวเองกำลังกระตุกเบาๆ

"โอกาสทองไม่ได้มีมาบ่อยๆ อาศัยข้ออ้างในตอนนี้ที่บอกว่าจะช่วยเถ้าแก่อวี๋ระบายแค้น และช่วยกอบกู้หน้าให้กลุ่มพ่อค้าเรือเซี่ยงไฮ้ ไปจัดการฆ่าไอ้ซ่งเทียนเย่านั่นซะ ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตยิ่งดี" หลังจากพ่นควันออกมา เหลียวตงกุ้ยก็หลับตาลงพร้อมกับพูดด้วยสีหน้าดื่มด่ำ

เฉินเลี่ยงพยักหน้า น้ำเสียงยังคงมีสำเนียงถิ่นเทียนจินปนอยู่ "เถ้าแก่ครับ ฆ่าคนน่ะง่าย แต่ว่า พวกเราจำเป็นต้องปิดบังเถ้าแก่เฉิน แล้วไปเกลือกกลั้วกับพวกไต้หวันด้วยเหรอครับ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ถ้าพวกเราตัดสินใจไปร่วมหัวจมท้ายกับพวกไต้หวันจริงๆ เกรงว่าชาตินี้คงตายไม่ได้กลับไปที่แม่น้ำไห่เหอแล้วมั้งครับ"

เฉินเลี่ยงคือคนที่ร่วมสร้างตัวมากับเหลียวตงกุ้ยตั้งแต่ที่เทียนจิน บุกเบิกไปจนถึงเซี่ยงไฮ้ และสุดท้ายก็ย้ายจากเซี่ยงไฮ้มาที่ฮ่องกง ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี คอยติดตามอยู่ข้างกายเหลียวตงกุ้ย ร่วมทุกข์ร่วมสุข ฝ่าฟันความเป็นความตายมาด้วยกัน ถือว่าเป็นคนสนิทที่สุดแล้ว

ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นลูกน้องธรรมดาทั่วไป มีหรือจะกล้าเปิดปากพูดจาในเชิงตักเตือน หลังจากที่เหลียวตงกุ้ยสั่งงานไปแล้วแบบนี้