บทที่ 490 ห้องอาหารฮาร์ปอันวุ่นวาย (4)

ไพฑูรย์นั่งหรี่ตาอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กางแขนพาดไปบนพนักพิงโซฟา แหงนหน้าขึ้นโดยมีผ้าขนหนูผืนหนึ่งปิดหน้าไว้ ท่าทางกึ่งหลับกึ่งตื่น ผมที่เพิ่งสระยังไม่แห้งสนิทดีมีหยดน้ำหยดแหมะลงบนพรมหลังโซฟาเป็นระยะ ท่อนบนที่เปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยกระสุนและรอยมีดสองสามแห่ง ทำให้รอยสักรูปพระพิฆเนศขนาดใหญ่บนหน้าอกดูน่าเกรงขามขึ้นไปอีก

"ท่าน... ลูกพี่ นฤเบศร์ถูกพาตัวมาแล้วครับ" เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของลูกน้องคนหนึ่งที่เดินเข้ามารายงานไพฑูรย์ซึ่งนอนอยู่บนโซฟา

ศีรษะใต้ผ้าขนหนูพยักรับเบาๆ ชายชาวไทยคนหนึ่งที่มีสภาพซอมซ่อเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้ายังมีรอยฟกช้ำดำเขียว เสื้อผ้าก็สกปรกมอมแมม มือทั้งสองข้างกำคอเสื้อไว้แน่น เผยให้เห็นเล็บมือทั้งสิบที่หลุดหายไปจนหมด เหลือเพียงรอยแผลตกสะเก็ดสีแดงคล้ำ

ใบหน้ากร้านแดดของเขามีดวงตากลมโตคู่หนึ่งจ้องมองไพฑูรย์เขม็ง

"นฤเบศร์ ช่วงนี้แกคงโกรธฉันมากสินะ อยู่เมืองไทยแกไม่เคยต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้เลย" ไพฑูรย์ดึงผ้าขนหนูออกจากหน้า ลุกขึ้นนั่งตัวตรง มองหน้านฤเบศร์ น้องชายต่างมารดาของตน