บทที่ 491 ห้องอาหารฮาร์ปอันวุ่นวาย (5)

เฉินอาสือนั่งอยู่ที่แผงขายบัวลอยหนิงปอใกล้ๆ ท่าเรือจิมซาจุ่ย เขามองดูเด็กสาวผมเปียวัยสิบหกสิบเจ็ดปีด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขณะประคองชามบัวลอยร้อนๆ มาเสิร์ฟ แต่ตอนที่เฉินอาสือจะรับชาม เขากลับจงใจเอามือไปแตะหลังมือของเธอ ทำให้เด็กสาวตกใจร้องอุทานและรีบชักมือกลับด้วยความตกใจ การเคลื่อนไหวที่รุนแรงเกินไปทำให้น้ำบัวลอยในชามกระฉอกออกมาหยดลงบนโต๊ะ

เฉินอาสือหัวเราะร่วน ชายชราที่กำลังเฝ้าหม้อต้มรีบหันขวับมามอง แม้จะดูโกรธเกรี้ยวแต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยความห่วงใย เขาดึงลูกสาวไปหลบด้านหลัง แล้วดุเสียงเข้ม "ซุ่มซ่ามจริงๆ! ไปดูฟืนนู่นไป!"

จากนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นก็พยายามปั้นรอยยิ้ม โค้งคำนับขอโทษเฉินอาสือ "พี่สือครับ ยัยเด็กบ้ามันยังเด็ก ซุ่มซ่ามไปหน่อย พี่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง โปรดอย่าถือสาเลยนะครับ บัวลอยชามนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร พรุ่งนี้ผมขายได้สักหลายชามหน่อย จะไปซื้อเนื้อพะโล้มาเลี้ยงพี่เพื่อเป็นการไถ่โทษนะครับ"

"ตาเฒ่าหวง เรื่องที่ฉันให้แกไปคิดน่ะ คิดไปถึงไหนแล้ว" พอเห็นชายชราขอโทษขอโพย เฉินอาสือกลับตีหน้าขรึม หันหน้าหนีอย่างดูแคลน สายตาจับจ้องไปที่เด็กสาวที่หันหลังให้เขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชายชราที่ถูกเรียกว่าตาเฒ่าหวงยังคงยิ้มแย้ม โค้งตัวอยู่ในท่าเดิมตลอดเวลา "พี่สือครับ อาอวี้ยังเด็กอยู่เลย ผมก็มีลูกสาวอยู่คนเดียว ไม่อยากให้เธอออกเรือนเร็วเกินไป อีกอย่าง..."