บทที่ 492 ห้องอาหารฮาร์ปอันวุ่นวาย (6)

เมื่อเห็นว่าจ๊อกกี้ป้ายดำทั้งสองคนลุกขึ้นขอตัวลากลับไปแล้ว เหลือเพียงฉู่เสี้ยวซิ่นกับเสวี่ยนีนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะ ซ่งเทียนเย่าก็ขี้เกียจกลับไปเป็นก้างขวางคอคุณชายรองฉู่ จึงเดินไปที่โต๊ะว่างใกล้ๆ เลื่อนเก้าอี้ให้หลูหยวนชุน แล้วตัวเองถึงค่อยนั่งลงฝั่งตรงข้าม

"เคยได้ยินชื่อถานจิงเหว่ยไหม" ซ่งเทียนเย่าเอ่ยถามพลางขีดเลือกมาร์ตินี่สองแก้วในเมนูเครื่องดื่ม

หลูหยวนชุนจ้องมองบุหรี่ที่คีบอยู่ในมือซ้ายของซ่งเทียนเย่า ในใจยังคงคิดว่าการที่หมอนี่แย่งบุหรี่ไปจากริมฝีปากของเธอเมื่อครู่นี้ช่างเสียมารยาทจริงๆ แต่ทว่าการที่เขาช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งเมื่อกี้กลับดูเหมือนสุภาพบุรุษ พอได้ยินคำถามของซ่งเทียนเย่า หลูหยวนชุนจึงตอบว่า "มาจากไต้หวัน ธุรกิจของเจิงชุนเซิ่งตกเป็นของเขาทั้งหมดแล้ว เหมือนจะเคยเป็นทหารมาก่อนด้วย ได้ยินมาว่าในหมู่คนที่เตี้ยวจิ่งหลิ่ง เขามีอิทธิพลทางคำพูดอยู่ไม่น้อยเลยนะ"

"มองว่าธุรกิจเดินเรือเป็นชิ้นเนื้อก้อนโต ใครหน้าไหนคิดจะยื่นตะเกียบเข้ามากิน ก็พร้อมจะแยกเขี้ยวฝังรอยกัดงั้นสิ" ซ่งเทียนเย่าส่งเมนูเครื่องดื่มคืนให้พนักงานเสิร์ฟ เผยรอยยิ้มให้หลูหยวนชุนพลางเอ่ย "ไม่อย่างนั้นเธอจะไปสืบเรื่องของหมอนี่มาซะทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ"

"ก็แค่คิดไม่ถึงว่านายจะเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้ ฉันรู้สึกว่าแผนการที่เราวางไว้แต่แรกที่จะรอดูอยู่ห่างๆ แล้วค่อยฉวยโอกาสปล้นตอนไฟไหม้มันยังมีสิทธิ์สำเร็จได้ แต่วิธีการที่นายทำอยู่ตอนนี้ ฉันมองไม่เห็นโอกาสชนะของนายเลย" หลูหยวนชุนใช้มือซ้ายหยิบเลมอนบนโต๊ะขึ้นมาลูกหนึ่ง ส่วนมือขวาหยิบมีดปอกผลไม้ด้ามงาช้างรูปทรงประณีตขึ้นมาถือไว้