บทที่ 495 ห้องอาหารฮาร์ปอันวุ่นวาย (9)

    จินหย่าเหลย ภรรยาชื่อชิวเจี่ย และสาวใช้อาอิง ถูกบังคับให้ยืนพิงกำแพงภายใต้ปากกระบอกปืนสีดำทะมึนหลายกระบอกที่เล็งมา ชิวเจี่ยและอาอิงยืนพิงกัน ขาสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่ เจ้านายและบ่าวเบียดตัวแนบชิดกันจนแทบจะกลืนเป็นร่างเดียวหลบอยู่ตรงมุมกำแพง ทว่าจินหย่าเหลย ผู้เป็นถึงลูกพี่ใหญ่ของแก๊งมาเฟียและมีชื่อเสียงในยุทธจักรมานาน กลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกให้เห็นบนใบหน้า เขามองภรรยากับอาอิงที่อยู่ห่างออกไปสองเมตร สลับกับมองหน้าวินิจ ชายชาวไทยที่ยืนหน้าตายอยู่ฝั่งตรงข้าม

    "คนจีนเรามีกฎว่าความแค้นจะไม่ลามไปถึงลูกเมีย ฉันออกมาท่องยุทธจักร เอาชีวิตไปทิ้งไว้แทบเท้ายมบาลตั้งนานแล้ว ก็แค่อยู่ที่ว่าท่านจะมาเก็บชีวิตฉันไปเมื่อไหร่ แต่เมียกับสาวใช้ของฉันไม่ได้อยู่ในยุทธจักร พวกเธอไม่รู้กฎเกณฑ์อะไรด้วย ฉันจะให้พวกเธอเก็บข้าวของกลับบ้านนอกคืนนี้เลย รับรองว่าจะไม่กลับมาฮ่องกงอีก และจะไม่ติดต่อคนอื่นในแก๊งฝูอี้ซิงให้มาแก้แค้นแทนฉันด้วย จะกรุณาปล่อยพวกเธอสองคนไปได้ไหม" จินหย่าเหลยเอ่ยกับวินิจที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟจนมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน

    เมื่อได้ยินสามีที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตยังไม่ลืมที่จะหาทางรอดให้ตัวเอง ชิวเจี่ยก็ทั้งหวาดกลัวและซาบซึ้งใจ ทว่าความหวาดกลัวในใจทำให้เธอพูดคำว่ายอมตายพร้อมจินหย่าเหลยไม่ออก ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ไม่เหลือเค้าลางของนางเสือร้ายที่ชอบตวาดใส่จินหย่าเหลยเมื่อวันวานอีกเลย