ตอนที่ 501
บทที่ 500 ท่ามกลางรัตติกาล ท่ามกลางสายฝน
minibunny · 7,346 ตัวอักษร
หยูหลานหมิงพยายามปั้นสีหน้าให้ดูสงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ หรือแม้กระทั่งพยายามแสดงความดีใจที่รอดตายมาได้ ทว่าเมื่อเขาฝืนยันขาสั่นๆ กลับไปนั่งที่เดิม แล้วมองดูตานเหยี่ยนฉี ลูกน้องแก๊งเหอเหอตูฝั่งตรงข้าม ที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า สีหน้าดูย่ำแย่ยิ่งกว่าตานเหยี่ยนฉีที่เพิ่งถูกยิงตายไปเสียอีก
หยูหลานหมิงมือสั่นระริกขณะจุดบุหรี่ เมื่อวางก้านไม้ขีดลง แม้มือจะไม่สั่นแล้ว แต่บุหรี่ที่คาบอยู่ที่ปากกลับยังคงสั่นระริกอยู่
"หยูหลานหมิง..."
"ครับ เจ๊อวิ๋น!" หยูหลานหมิงได้ยินโหลวเฟิ่งอวิ๋นเรียกชื่อตัวเอง ก็สะดุ้งลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ หันไปมองเธอ
โหลวเฟิ่งอวิ๋นเผยรอยยิ้ม "ไม่ต้องกลัว ไปหาเอกสารส่วนของนายจากกองนั้น แล้วส่งให้ซูเหยียนสิ"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น