บทที่ 503 เขาบ้าไปแล้ว!

สวีเอินปั๋วทำตามคำแนะนำของสวีหมิ่นจวิน ค่อยๆ ก้าวลงไปบนแผ่นไม้กระดานอย่างระมัดระวัง จนในที่สุดก็เข้าไปถึงด้านในห้องโดยสารของเรือหาญปลา แม้เขาจะเกิดในตระกูลที่ทำธุรกิจเดินเรือและมีเรือบรรทุกสินค้าในครอบครองมากมาย แต่ตัวเขาเองกลับแทบไม่เคยโผล่หน้ามาที่ท่าเรือเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรือหาญปลาเก่าๆ ซอมซ่อแบบนี้ แม้ดูเหมือนจะเพิ่งได้รับการทำความสะอาดมาอย่างดี และมีการพรมน้ำหอมกลิ่นเลมอนฉุนกึกไปทั่วบริเวณเพื่อกลบกลิ่น แต่ในอากาศก็ยังคงหลงเหลือกลิ่นคาวปลาจางๆ อยู่ดี ทำเอาสวีเอินปั๋วต้องรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เปียกชื้นไปครึ่งหนึ่งขึ้นมาปิดจมูกไว้ตามสัญชาตญาณ

สวีหมิ่นจวินปล่อยม่านประตูเรือลงเพื่อกั้นห้องโดยสารออกจากโลกภายนอก จากนั้นก็จุดตะเกียงน้ำมันแขวนไว้ด้านใน เมื่อรวมกับแสงจากไฟฉายในมือเธอแล้ว ก็ทำให้ภายในห้องโดยสารของเรือหาญปลาสว่างไสวขึ้นมาก สวีเอินปั๋วจึงมองตามสายตาของสวีหมิ่นจวินไป และสะดุดตาเข้ากับลังไม้ขนาดประมาณสองตารางเมตรที่มุมหนึ่งของห้องโดยสาร

"นี่น่ะเหรอสินค้า" สวีเอินปั๋วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจนัก จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นสิ่งใดที่ดูเหมือนสินค้าอีก เขาก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ค่อยพอใจนัก "ซ่งเทียนเย่ากำลังเล่นตลกอะไรกัน คิดว่าผมโกรธไม่เป็นหรือไง ถึงได้กล้ามาล้อเล่นกับผมแบบนี้"

สวีหมิ่นจวินยื่นไฟฉายในมือให้สวีเอินปั๋ว จากนั้นก็หยิบชะแลงเหล็กที่วางอยู่ข้างลังไม้ขึ้นมา เธอลงมือใช้ชะแลงงัดตะปูยาวที่ตอกปิดลังไม้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่เหลือเค้ามาดของเลขาในแวดวงสื่อสิ่งพิมพ์เลยแม้แต่น้อย ในที่สุดลังไม้ก็ถูกเปิดออก ภายในเผยให้เห็นโฟมและกระดาษไขกันน้ำที่ถูกห่อหุ้มไว้หลายชั้น

สวีหมิ่นจวินแกะกระดาษไขที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาด้วยลวดตะกั่วออก เผยให้เห็นสินค้าที่อยู่ด้านใน