บทที่ 504 เขาบ้าไปแล้ว ฉันตายแน่

บนถนนสายเก่าแก่ในย่านเซาจีวาน เขตฝั่งตะวันออกของเกาะฮ่องกง พายุฝนกระหน่ำซัดสาดตึกแถวสไตล์กว่างโจวที่ตั้งเรียงรายตลอดสาย น้ำฝนไหลทะลักจากท่อระบายน้ำของตึกแถวพุ่งลงสู่ท้องถนนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะไหลไปรวมกับน้ำฝนสายอื่นๆ

คังลี่ซิวที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีดวงตาแดงก่ำ ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างร้านขายของชำตรงหัวมุมถนน จ้องมองพายุฝนข้างนอกตาไม่กะพริบ ด้านหลังของเขาคือเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มวัยสิบห้าสิบหกปีที่เคยขายดอกกล้วยไม้บนถนนเมื่อวันวาน วันนี้เธอยกชามน้ำแกงร้อนๆ เดินเข้ามาหา "คุณคังคะ อากาศหนาวแบบนี้ ฉันกับแม่ต้มน้ำแกงร้อนๆ ไว้ให้ ดื่มสักหน่อยจะได้คลายหนาวนะคะ"

คังลี่ซิวหันกลับมามองเด็กสาว ฝืนยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่ดูอิดโรย "ขอบใจมากนะอาตี้ ฉันไม่เป็นไรหรอก เก็บไว้ให้พี่ชายเธอกับคนอื่นๆ ดื่มแก้หนาวตอนกลับมาเถอะ"

พูดจบ คังลี่ซิวก็หันกลับไปมองข้างนอกอีกครั้ง แววตาของเขาดูมุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

ราวกับสวรรค์รับรู้ถึงความตั้งใจของเขา สายฟ้าแลบแปลบปลาบพาดผ่านท้องฟ้า แสงสว่างวาบเพียงชั่วพริบตา ทำให้คังลี่ซิวทันเห็นเงาร่างคนสิบกว่าคนกำลังเดินลุยน้ำฝนบนถนนมุ่งหน้ามาทางร้านขายของชำแห่งนี้