บทที่ 505 คนทั้งโลกไม่เชื่อเขา แต่ฉันเชื่อ!

ฉู่เสี้ยวซิ่นลุกจากเตียงด้วยร่างเปลือยเปล่า เดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำเย็นจัดมาถือไว้ในมือ ยืนมองพายุฝนกระหน่ำนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ บนเตียงด้านหลังเขานอกจากจะมีชุดขี่ม้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ระเกะระกะแล้ว ยังมีเงินสดสองพันเหรียญฮ่องกงที่เสวี่ยนีทิ้งไว้ให้ก่อนจากไปอีกด้วย

"คิดไม่ถึงเลยว่าจ๊อกกี้ป้ายดำจะหาเงินง่ายขนาดนี้ รู้อย่างนี้ชวนอาเย่ามาเปลี่ยนอาชีพเป็นจ๊อกกี้ด้วยกันดีกว่า คืนนึงได้ตั้งหลายพัน แถมยังมีสาวสวยมาอุ่นเตียงให้อีก ความสุขบนโลกมนุษย์แท้ๆ" ฉู่เสี้ยวซิ่นยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม พึมพำกับตัวเองด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

เมื่อเทียบกับฉู่เสี้ยวจง พี่ชายของเขา หรือซ่งเทียนเย่า ผู้ชายที่ยึดถือความสำเร็จในหน้าที่การงานเป็นเป้าหมายในชีวิตแล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตแบบนั้นมีอะไรน่าอิจฉา วันๆ ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ฉู่เสี้ยวจงอายุเพิ่งจะสามสิบต้นๆ ก็ต้องพึ่งยาบำรุงสมองบำรุงกำลังเสียแล้ว ส่วนซ่งเทียนเย่ายิ่งแล้วใหญ่ เจอกันทีไรก็เห็นเอาแต่นวดขมับหรือทุบหัวตัวเองเบาๆ เพื่อคลายอาการปวดหัวอยู่ตลอด

จะทำไปเพื่ออะไรกัน เงินน่ะหาเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก มีพอกินพอใช้ก็โอเคแล้ว นอกจากการที่ตอนนี้เวลาจะไปเจ้าชู้ประตูดินที่ไหนต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ คู่หมั้นของตัวเองแล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นก็พอใจกับชีวิตของตัวเองในตอนนี้มากๆ แถมบางทียังมีผู้หญิงสวยๆ อย่างเสวี่ยนีที่หลงกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของเขามาเป็นสีสันในชีวิตเพลย์บอยของเขาอีก ในอนาคตก็แค่ตั้งใจปั๊มลูกกับภรรยาเพื่อสืบสกุลฉู่สักสองสามคน รับรองว่าคุณภาพชีวิตไม่มีทางตกต่ำลงแน่นอน ฉู่เสี้ยวซิ่นคิดว่าชีวิตนี้เขาพอใจแล้ว ไอ้อำนาจวาสนา ประธานหอการค้า สมาชิกสภา ตัวแทนชาวจีนอะไรเทือกนั้น ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขาสักนิด เขาไม่ได้สนใจจะไปก้าวก่ายชีวิตคนอื่นด้วย เอาเวลาไปคิดหาวิธีจีบสาวดีกว่า

"ก๊อกๆ!" "ก๊อกๆ!" เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้องพักของโรงแรมเพนนินซูล่า "คุณฉู่ ผมอาเหว่ยครับ ตอนนี้พี่สยงรออยู่ข้างนอก แกมีเรื่องด่วนอยากพบคุณครับ"