บทที่ 506 เข้าใจบ้าอะไรล่ะ

หลานกังใช้สายตากวาดมองใบหน้าของผู้คนแต่ละคนในห้องอาหารฮาร์ป นอกจากซ่งเทียนเย่าและผู้หญิงอีกสองคนที่โต๊ะนั้นแล้ว ผู้คนที่อยู่ในค่ำคืนนี้ บางคนเขาก็รู้จัก บางคนเคยได้ยินชื่อ และบางคนก็แปลกหน้าไปเลย แต่ไม่ว่าเขาจะรู้จักคนเหล่านี้หรือไม่ก็ตาม ในเวลานี้บนใบหน้าของพวกเขากลับมีสีหน้าที่เรียกว่าความระแวดระวัง ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าความกดอากาศในห้องอาหารฮาร์ปเริ่มลดต่ำลงตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่บาร์เทนเดอร์ชาวรัสเซียขาวและพนักงานเสิร์ฟก็ยังถอยกลับไปยืนอยู่หลังบาร์แต่ไกล เอาแต่ซุบซิบกันเสียงเบา ขี้เกียจที่จะเดินมาปั้นหน้ายิ้มแย้มให้กับกลุ่มคนที่ในสายตาพวกเขาเป็นเพียงพลเมืองชั้นสองอีกต่อไป

ภายนอกประตูห้องอาหาร ตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งที่ตัวเปียกโชกไปทั้งตัวกำลังชี้ไม้ชี้มือเข้ามาข้างในด้วยสีหน้าร้อนรน แต่กลับถูกพนักงานเสิร์ฟชาวรัสเซียขาวใช้สายตารังเกียจและคำพูดเย็นชาขวางไว้ไม่ให้เข้า ท่าทางกร่างๆ อวดเบ่งที่พวกตำรวจนอกเครื่องแบบมักใช้กับชาวบ้านตาดำๆ ในยามปกติ กลับถูกพับเก็บไปจนหมดเกลี้ยงเมื่ออยู่ต่อหน้าชาวรัสเซียขาว

"แอบออกไปถามหน่อยสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น" หลานกังสั่งการลูกน้องของตัวเอง

ไม่นานนัก ลูกน้องก็จัดการไล่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่มีสภาพทุลักทุเลอยู่ข้างนอกไป แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวกลับมา ก้มตัวลงด้วยสีหน้าแปลกๆ กระซิบที่ข้างหูหลานกังสองสามประโยค ทำให้สีหน้าของหลานกังเปลี่ยนเป็นตกตะลึงยิ่งกว่าอีกฝ่ายเสียอีกในชั่วพริบตา

ปฏิกิริยาแรกของหลานกังหลังจากฟังข่าวจบ คือการหันไปมองซ่งเทียนเย่าที่กำลังนั่งคุยหัวเราะเสียงเบากับผู้หญิงสองคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซ่งเทียนเย่ากำลังหั่นเนื้อวัว ปากก็พูดคุยไป แต่สายตากลับสังเกตเห็นแววตาของหลานกังที่มองมายังตนเองในเสี้ยววินาทีนั้น