บทที่ 510 ใครจะเข้ามา ขอยืมไฟแช็กหน่อยสิ

เฉินไท่นั่งอยู่ภายในโรงงานอันว่างเปล่า เปลวไฟในร่องลึกดับมอดไปนานแล้ว บัดนี้เหลือเพียงตะเกียงน้ำมันดวงเดียวที่ส่องแสงริบหรี่อยู่ข้างกาย แทบเท้าของเขามีก้นบุหรี่ตกอยู่หกเจ็ดชิ้น

"นายยังถือว่าเป็นพี่น้องแก๊งเหออยู่หรือเปล่า จะช่วยพี่น้องหรือจะช่วยคนนอก" คำพูดที่ฮั่นจินชิงทิ้งท้ายไว้ก่อนจากไป ทำให้เฉินไท่รู้สึกหงุดหงิดใจจนต้องถ่มน้ำลายลงพื้น

ฮั่นจินชิงพูดชัดเจนว่าคืนนี้พวกเขาไม่ได้จะไปจัดการซ่งเทียนเย่า แต่ต้องการรู้ที่อยู่ของลูกเมียเซียนอวี๋ซวนจากปากเฉินไท่ เพื่อจะใช้เป็นข้อต่อรองบีบให้ซือเย๋ฮุยปล่อยตัวพวกลูกพี่ใหญ่แก๊งมาเฟียที่ถูกจับไป และในสายตาของพวกฮั่นจินชิง ไม่ว่าจะเป็นซือเย๋ฮุยหรือเซียนอวี๋ซวน ต่างก็ไม่ได้เป็นญาติโกโหติกาอะไรกับเฉินไท่ เฉินไท่จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธพี่น้องร่วมสำนักเพื่อปกป้องคนพวกนั้น

แต่สิ่งที่ทำให้ฮั่นจินชิงต้องผิดหวังก็คือ เฉินไท่เพียงแค่ส่ายหน้า และบอกว่าตอนนี้เขาเป็นแค่ไอ้สวะคนหนึ่ง ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของแก๊งอีก

ลูกน้องคนหนึ่งของฮั่นจินชิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง พอเห็นท่าทีสิ้นหวังของเฉินไท่ ประกอบกับการที่ลูกพี่ของตัวเองอุตส่าห์พูดจาดีด้วย แต่ไอ้คนตกอับนี่กลับไม่ยอมไว้หน้า จึงอดไม่ได้ที่จะชี้หน้าด่าด้วยความอวดดี "แกบอกไม่อยากยุ่งก็คือไม่อยากยุ่งงั้นสิ! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร..."