บทที่ 509 เรียกฉันว่าพี่ซาน

ณ อ่าวชาหว่าน ฝั่งเกาะฮ่องกง เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องกัมปนาททะลุผ่านหมู่เมฆดำทะมึนระลอกแล้วระลอกเล่า

หานจ้งซานยืนหลบมุมอยู่ในเงามืด สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง มือล้วงเข้าไปในเสื้อกันฝนแตะที่เอวเตรียมพร้อม

ส่วนลูกน้องอีกสามคนที่เหลือก็กำลังง่วนอยู่กับการใช้กิ่งไม้และเศษหญ้าอำพรางเรือยนต์ดีเซลที่เพิ่งพาพวกเขานั่งข้ามทะเลฝ่าพายุฝนกลับมายังฝั่งเกาะฮ่องกงอย่างคล่องแคล่ว

"พี่ซาน ซ่อนเรียบร้อยแล้วครับ!" ชายที่ชื่อกุ้ยซิ่วเหวิน ซึ่งเป็นคนที่คอยดูต้นทางอยู่ตีนเขาระหว่างการสอบสวนเหลิ่งไจ๋ที่เกาะผิงโจวก่อนหน้านี้ เดินเข้ามารายงาน

หานจ้งซานทอดสายตามองไปไกลๆ ท่ามกลางความมืดมิด หมู่บ้านชาวประมงที่ปลูกสร้างเรือนแพเบียดเสียดกันเป็นชั้นๆ ดูคล้ายกับทิวเขาเตี้ยๆ "คืนนี้ถ้าเราไม่ได้เบาะแสอะไรกลับไปเลย เราก็เอาหน้าไปพบคุณถานไม่ได้ ไปกันเถอะ ไปจับตัวมันมา"